อ่านเจอคำอวยพรอันนึงมาชอบมาก ประมาณว่า ‘ขอให้ค้นพบตัวเองเวอร์ชั่นที่ชอบในทุกๆวันที่ตื่นมาใช้ชีวิตนะ และต่อให้มีบางวันไม่เจอ ก็ขอให้ยังรักตัวเองอยู่’

" มนุษย์ต้องการความรักที่รู้สึกได้ ไม่ใช่แค่คำพูด "

my problem is, i always want to know why.

โคตรจะซึม ออกไปข้างนอกแล้วเจอเพื่อนสมัยประถม ขับวินแล้วเหมือนเค้าจำเราได้ ก็คุยกัน แล้วเค้าบอกว่า ก็งงชีวิตตัวเองเหมือนกัน ทำไมมาอยู่จุดนี้ ตอนประถมคือเค้าสอบได้ที่หนึ่งตลอด แล้วความฝันของเค้าคืออยากเป็นหมอ นี่ก็ไม่รู้จะตอบไรไป เลยบอกไปว่า อย่างน้อยน้อยอาชีพนี้ก็สุจริต

อาจจะไม่กล้าพูดกับเพื่อนตอนประถมอะไรเลี่ยนๆให้ฟัง แต่อยากจะบอกกับใครหลายๆคนที่อาจจะไม่ได้เดินไปในเส้นทางที่ตอนเด็กคิดไว้ แต่ทุกการเติบโต มันมีเส้นทางอื่นๆมาให้เราได้ลองเดินไปได้เสมอ บางทีเราอาจจะต้องไปทางนี้ เพราะมีปัจจัยอื่นๆมาพ่วงด้วย มันไม่เป็นอะไรเลย

i hate getting flashbacks from things you don't want to remember, it feels like your heart suddenly drops and anxiety starts taking over you

ยิ่งโตขึ้นคนเรายิ่งรู้สึกตัวเล็กลง นี่ก็รู้สึก หลายคนรอบข้างก็รู้สึก จะทำอาชีพอะไรก็รู้สึกโตขึ้นไม่ทันคนอื่น เกิดการเปรียบเทียบเรากับคนวัยเดียวกัน แม้กระทั่งตัวเราในอดีต แต่อยากให้ทุกคนที่ยังทำงาน ไม่ว่าจะอาชีพไหนก็ตาม เชื่อเถอะว่าคุณเป็นฟันเฟืองที่สำคัญ อาจจะไม่ใช่กับคนทั้งโลก

สภาพการเงินกุในแต่ละเดือน :

รีวิวสภาพกุในทุกๆวัน 5555555555555555

รีวิวสภาพกู =

จั้นงอน! หายเร้วเร้วน้าคับ