دلم واسه ده سال و بیست سال پیش تنگ نمیشه. دلم واسه یک سال و دو سال پیش تنگه. چنان زندگی سیاهی شده که راه فراری پیدا نمیشه. همه بی‌اندازه حالشون بده و هیچکس، به‌جز دو ساعت آینده خودش از چیزی خبر نداره. اینقدر بدبختی غلیظیه که حتی همه‌گیر بودنش هم دیگه چاره دردی نیست.

فکر می‌کنی وحشتناک‌تر‌ از کهریزک ویدیویی نیست. مغز از‌هم‌پاشیده‌ی بروجرد رو می‌بینی. بعد فکر می‌کنی‌ تمومه، فریادهای نزنِ اون دختر رو می‌شنوی‌. بعد مغز ‌از‌هم‌پاشیده‌ی‌ دیگه‌ای تو نارمک. بعد جسد سوخته و سینه‌ی از وسط شکافته‌شده. چیکار می‌خوایم کنیم ماها؟

دیگه گریه ندارم، جیغ دارم، دوست دارم انقدر جیغ بزنم تمام تار های صوتیم پاره شه.

پسر من چقدر خسته‌ام واقعا. جسمی خسته‌ام. روحی خسته‌ام. از اینکه هیچ اتفاق مثبتی هیچ‌جای این زندگی نمی‌افته خسته‌ام.

ویدیو رو باز میکنی میبینی یکی داره میخنده، میرقصه، ورزش میکنه و چند ثانیه بعد میشه یه عکس رو سنگ قبر. روزی ده تا ویدیو اینجوری میبینم و با خودم میگم چطور ممکنه؟ چه جوری زندگی هنوز ادامه داره و چرا به هیچ جای دنیا نیست؟

بدترین باگ زندگی اونجا بود که؛ «سرنوشت در سنی غمگینم کرد، که مردم در آن سن، آرزوهایشان را زندگی می‌کنند...»

باورم نمیشه فقط یک ماه گذشته! چنان سخت و نفس گیر و باور نکردنی بود که تمام توانم برای زندگی رو با خودش برد انگار صد ساله غمگین و افسرده گوشه‌ی اتاقم عزاداری می‌کنم.

داریم یه کابوس جمعی رو زندگی می‌کنیم که هربار که از خواب بیدار میشیم، می‌بینیم وحشتناک‌تر شده.

برای آدمی که ۸۸، ۹۸، ۴۰۱ و ۴۰۴ رو دیده زیادی زنده‌ام.

آنقدر امید ها به قلبت خیانت کرده اند که هرگاه به شادی کوچکی میرسی چشم انتظار اندوه پس از آن میمانی

احتمالا هیچ چیز به اندازه ی ناتوانی در پس گرفتن جوانی، ناراحتم نمیکنه.

دیگران را نمی‌دانم اما برای من روزها دیگر تازه نمی‌شوند؛ انگار در نقطه‌ای از تاریخ جا مانده‌ام؛ انگار قلبم تا ابد در آن دو شب حبس شده‌است.

«ما از آن‌ها که تسلّاشان می‌دادیم غمگین‌تر بودیم.» - آصف بارزی.

دیگه چیزی‌ نمونده که جوون ایرانی تجربه نکرده باشه جز یک چیز. شادی. شادی رو هنوز تجربه نکردیم.

بارها و بارها اومدم چیزی بنویسم و پاک کردم، منی که همیشه حرفی برای گفتن دارم، چنان لال شدم که انگار گلوله به دهنم خورده. احساس می‌کنم کلمات بی‌معنی شدن جملات برای ابراز عمق ناراحتی، غم، وحشت و خشمم، حقیرن. تو سکوت اشک می‌ریزم.

همین عکس کافی بود تا دنیا فروبریزد؛ اما دنیا روسیاه‌تر از این حرف‌هاست. #آرش_احمدوند

ديگر سرزنده نبود. بيشتر اوقاتش به دل‌نگرانى مى‌گذشت. انرژى‌اى كه روزگارى صرف عشق ورزيدن به زندگى مى‌كرد، حالا داشت صرف دوام آوردنش می‌شد. 📚آوارگان ويت تان نوئن

چی باعث میشه اینقدر راحت بغض کنی؟ «فرزند ایران و جان فدای میهن»

تنها قسمت جالب ایرانی بودن اینه که هممون داریم با هم روانی میشیم.

این دوامم بیارم بعدش فقط زندگی زندگی زندگی.