Sizinle çıktığı yolda sizi eksiltmek yerine, eksiklerini tamamlayacak birini bulduğunuzda her şey çok güzel olacak.

Kendi yarattığın her şeyi yok edebilirsin. İçimden hep bunu tekrarlıyorum. Kendin yarattın. Gördüğün kapıların hepsini kendin yarattın. Yok edebilirsin.

Ölecek kadar dertli değilim ama yaşayacak kadar da hevesim kalmadı.

Birinden bir kez soğursam tekrar eskisi gibi olmam icin hafızamın silinmesi lazım.

Kafamın içinde devamlı bir mücadele var.

Her şey gelir geçer önemli olan o zor anlarda yanınızda kimin olduğu. Bir mezarın başında ağlarken sırtını kim sıvazladı mesela, hastane koridorunda seninle kim dua etti, yokluğu kiminle paylaştın, her zorluk atlatılır da bunlar unutulmaz. Vefa en büyük bağdır.

Çok basit, size öncelik verenlere öncelik verin.

Sevgi değişti arkadaşlar, en çok kimin işine yarıyorsanız sizi en çok o seviyor. Anlayacağınız, menfaat hiç olamaması gereken bir duygunun önüne geçti.

Başım kanlar içinde ama eğik değil.

“Birden fazla tekrarlanan hata bir karardır.” Der Paulo Coelho. O kadar haklı ki..

Beni olgunlaştıran şeyler daha duygusuz birine çeviriyor.

"Bende artık kimsenin ardını arkasını görecek hal yok, böyle davranıyor ama o öyle biri değildir diyecek hal yok, kötü bir zamandan geçiyor anlayışı hiç yok, bundan sonra sadece ne gördüysem ona göre davranmak var, nasıl davranılıyorsa öyle davranmak var."

Çok severler bizi, en çok da işleri düştüklerinde.

Birden fazla tekrarlanan hata bir karardır.

Benim için anlamını kaybetmiş birinin benden sonra ne yaptığı zerre umrumda olmaz.

İlk başta herkes iyidir. İnsanların ilk söylediklerine değil son yaptıklarına bakacaksın.

Verdiğin tüm ilgiyi ellerimin tersiyle itiyorum. Yalnızca sıkışmış kalbimi rahat bırak. Elimi de bırak. Şarkımı mırıldanmayı kes, arkanı dön ve son kez bakmadan, veda etmeden git. Sana en çok ihtiyacım olduğu zamanda neredeydin?

Dışardan bakınca belli olmayan zor şeyler yaşadım. Kendime bile açıklayamadığım şeyleri kimseye hissettirmedim. Zaten pek hâlimden anlayan da yoktu. İçimde yaşayıp bitirmeye o kadar alıştım ki gece yanlışlarımla astığım kendimi sabah umutlarımla sarılmaktan hiç çekinmedim.

Eskisi gibi değilim artık, yoruldum. Sessizim, düşünceliyim ve dargınım.

seni özlemeyi bile gururuma dokunan bir hale getirdiğin için seni asla affetmeyeceğim