เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกิจวัตรประจำวันที่ไหลตามช่วงเวลา " แม่มด.... " สัมผัสอันคุ้นเคยลอยออกมาจากซอยแคบ โซลเจมสีอเมทิสต์สว่างเรืองรอง เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนที่ตัวเด็กสาวจะหายไปในซอยนั้น

❝ เราลงไปเล่นกับพวกเด็กๆได้หรือเปล่า คอน— ❞ . . ❝ จริงด้วย พวกเขามองไม่เห็นเรานี่นะ ❞

❝ อรุณสวัสดิ์ วันนี้ก็พยายามเข้านะ⁓ ❞

❝ ... ❞ นั่งมองเหล่าจิ้งจอกน้อยเงียบๆ

ฝูงนกบินกลับรัง บ่งบอกถึงยามทิวาใกล้จะหมดลง อุกะยังคงนั่งอยู่บนเสาโทริอิเพื่อเฝ้ามองวิธีชีวิตของเหล่ามนุษย์ที่ตนชื่นชอบ ❝ เหตุใดป่านนี้เจ้ายังไม่กลับบ้านอีกล่ะ จิ้งจอกน้อย ❞ เอ่ยขึ้นอย่างเเผ่วเบาเมื่อเห็นใครบางคนยังเดินเล่นอยู่ในศาลเจ้า ❝ เจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนเรางั้นหรือ ❞

❝ สายตาของเจ้าช่างเฉียบคมยิ่งนัก เราคือเทพอุกะ โนะ มิทามะ หรือที่มนุษย์โลกเรียกว่าเทพเจ้าอินาริ ❞ ❝ เจ้าเองก็ดูไม่เหมือนมนุษย์ในยุคสมัยนี้ มาจากที่ใดหรือ ❞

❝ อรุณสวัสดิ์~ ❞

❝ ขอให้เจ้าพบเจอแต่ความสุขหลังจากนี้นะ จิ้งจอกน้อย ❞