واقعا درود بر پاییز و رنگ‌های تیره.

خط به خط «عمارت رصدخانه» برام شگفت‌انگیره. احساس می‌کنم تا مدت‌ها قراره استخون داستان و آدم‌هاش توی گلوم گیر کنه.

مهر✨

در انتظار هویج:))

بعد از چهارماه برگشتم زین‌خونه. بوی چرم و چوب و کنسانتره زد توی دماغم. کلاه و گترهای خاک گرفته رو از ته کمد کشیدم بیرون. چوب چوگانی که همیشه دست می‌گرفتم هنوز آویز میخ دیوار بود. چشمم افتاد به اسبی که از پشت پنجره زل زده بود بهم. انگار برگشتم خونه.

یک ساعت و نیم بی‌وقفه مشغول استیک اند بال بودم. دست راستم می‌لرزه ولی مدت‌ها بود انقدر بهم خوش نگذشته بود

یکی از لاو‌لنگوئج‌های من اندازه کردن رکاب زین برای کسیه که دوسش دارم.

“Your hand is cold, mine burns like fire. How blind you are Nastenka.”

هوای مچاله شدن زیر پتو و خوندن سمفونی مردگان برای اولین باره.

دارم ارباب حلقه‌ها می‌خونم. هر فصل رو که تموم می‌کنم دوان دوان می‌رم پیشش تعریف می‌کنم چی شده و کرکترها رو جاج می‌کنم؛ اونم یه لبخند شرورانه مهمونم می‌کنه لایک یو دنت نو وات ویل هپن:))

این آدم نادون داره چیکار می‌کنه

آبان

شراب بوردو، دختران زیبا، گاسیپ باکیفیت، خنده‌‌های از ته دل و احساس تعلق داشتن زنده باد گرلز نایت

اومدم برم سر کلاس، ایشون رو دم در دیدم:) بیمارستان دام بزرگ سرشار از شگفتی:)))

یه مادیون سه ساله فوق ترسو که حتی از هویج هم می‌ترسه رو سپردن بهم که یه مسافتی رو پیاده ببرمش؛ اسم تمام ائمه اطهار رو با خودم تکرار کردم که اتفاقی نیفته.

چهارگانه اسکندریه رو پنجاه صفحه می‌خونی امیدوار می‌شی؛ یکم بیشتر ورق می‌زنی می‌خوای پرتش کنی داخل شومینه.

آذر

با یک لیتر چای نشستم دارم فینال U.S. Open Women's Polo Championship رو می‌بینم. عیش کامل.