Azalarak bitti bazı şeyler. Aniden olmadı; göz göre göre, gözümün önünde oldu. Bittiğini yavaş yavaş hissettim. Bitmesin diye çabaladım biraz, bir yerden sonra benim de gücüm bitti. Dermanım kalmadı mücadeleye. Kimse suçlu değil. Herkes biraz hatalı ama kimse suçlu değil. Ben de.

Bu okul bizi bu kadar çok yorarak, yıpratarak ne yapmaya, nereye varmaya çalışıyor??

şaka mısınız mal mısınız çözemedim bir türlü

"O kaybetti" gibi laflar diyemedim hiç. Çünkü biliyordum, o üzülmüyordu. Tek üzülen ve eksiklik hisseden bendim.

Senden hep açıklama bekledim. Çünkü seni affetmek istedim. Kalbimde açtığın yarayı hafiflet, ellerinde büyüt istedim. Bazı dilekler gerçekleşmez, buda öyle bir şeydi. Sağlık olsun, böylede yaşıyoruz.

O kadar çok yoruldum ki kafamı koysam yıllarca uyurum…

Birinin yalan söylediğini hissetmek kadar hiçbir şey tiksindirmedi beni bu hayatta.

olay beni üzmesi değil bu kadar üzüleceğimi bildiği halde yine yapmasıydı

Eğer bir kalbin varsa, ne kadar vicdansız olduğunu hatırla..

yanlış düşünebilirsin ama yanlış hissedemezsin.

olmayan şeyleri zorlamamak lazım

Ne desem bilemediimm🙈

bıraktığın yerdeyim sadece bıraktığın gibi değilim

senden vazgeçmek değil de, sana yüklediğim anlamdan vazgeçmek çok zordu.

insan durduk yere kimseyle arasına mesafe koymaz.

seninle konuşmadan durabiliyorsa konuştuğu başkası vardır..