اگه مردی هنوز از نظر روانی وابسته به مادرش هست، شما با او نه، بلکه با کودکی‌اش در رابطه هستید. چنین مردی اغلب به‌جای جستجوی عشق فقط به دنبال تأیید و رضایت دیگری‌‌ست و وفاداری‌اش نه به تو، بلکه به تصویر مادرش خواهد بود.

به فرزندان خود بیاموزید، با دستِ پُر به خانه‌ی دیگری رفتن نه‌تنها هزینه‌ی اضافی‌ نیست، بلکه سرمایه‌گذاری‌ِ امنی‌ست روی «احترام» و رابطه‌.

وقتی بیش از حد فداکار باشی، افراد خودخواه بیشتری رو به زندگی‌ت جذب می‌کنی و وقتی بیش از حد مسئولیت‌پذیر باشی، دیگران رو به پذیرش مسئولیت کمتر ترغیب می‌کنی.

رفتارهای ناسالمِ دیگران نباید منجر به واکنش ناسالم در ما بشه، هر انسانی با واکنش‌هاش سطح شخصیت و کیفیت خودش رو آشکار می‌کنه و وفادار موندن به ارزش‌های درونی در تنگنا، از نشانه‌های بلوغ روانی‌ست.

بیا یه‌بار هم ازین زاویه نگاه کنیم، اگه چیزی داره فرسوده‌ت می‌کنه، بدون برای تو نیست. عشق، کار، خانواده و رابطه‌هایی که واقعاً مال تو باشن تو رو تغذیه می‌کنن و بهت نیرو می‌بخشن، نه این‌که خالی و خسته‌ت‌ کنن.

همدلی اصلاً به این معنی نیست که بگی: «من اگه جای تو بودم، فلان‌کارو می‌کردم یا نمی‌کردم»، بلکه یعنی نگاه شخصی خودت رو کاملاً کنار بذاری و سعی کنی خودت رو واقعاً جای طرف مقابل بذاری تا بفهمی او چطور می‌بینه و چه احساسی داره.

حضور افرادی که از نظر روانی سالم، دارای دلبستگی ایمن و انعطاف‌پذیر هستن در کنار شما، به‌مرور احتمال شکل‌گیری همین ویژگی‌ها رو در شما نیز بالا می‌بره، چون «انسان میانگینی‌ست از کسانی که بیشترین زمان رو با آن‌ها می‌گذرونه» پس بله، باید در انتخاب اطرافیانت بسیار آگاه و سخت‌گیر باشی.

کسی که بارها و بارها جلوی دیگران نقاط ضعف تو رو به شوخی می‌گیره، هرگز دوست واقعی تو نیست. پشت خیلی از این شوخی‌ها در واقع انتقاد یا تحقیری پنهان هست که اغلب با هدف احساس برتری یا تخلیه‌ی خشم انجام میشه، این همون چیزیه که ما بهش می‌گیم پرخاشگری منفعلانه یا Passive Aggression

حسرت چیزی که می‌تونست اتفاق بیفته اما نیفتاد، اغلب زخم‌های عمیق‌تری بر‌جا می‌ذاره تا ناامیدی از چیزی که واقعاً تجربه شده. برای این‌که در آینده با حسرت به گذشته نگاه نکنیم و هی نگیم «ای کاش»، باید بتونیم بر نگرانی‌هامون غلبه کنیم و تا زمانی که فرصت هست، ریسک‌های منطقی رو بپذیریم.

به‌نظرم‌ گاهی بزرگ‌ترین قدرت یه آدم در اینه که بتونه بدون آسیب رساندن به کسانی که آزارش داده‌ان، التیام پیدا کنه و بدون این‌که شبیه اون‌ها بشه، راهش رو ادامه بده.

سخت‌ترین لحظه در روندِ درمان بازگشت و به‌یاد آوردن گذشته نیست، بلکه مواجهه با این واقعیته که اثرات اون گذشته هنوز روی زندگی امروزت تاثیر داره. پس، بهبودی اصلاً به‌معنی پاک کردن گذشته نیست، بلکه به‌معنی مواجهه و نگاهِ دوباره به اون با آگاهی و رشد امروزه.

اگر زیاد می‌خوابید، وقت زیادی رو در شبکه‌های اجتماعی می‌گذرونید یا مدام میل به خوردن چیزی دارید، احتمالاً در حال سرکوب چیزی در درونتان هستید. همان‌طور که یالوم می‌گه: کسی که در یک عرصه نمی‌تونه خودش رو نشون بده، در عرصه‌ای دیگر به‌طور اغراق‌آمیز حضور می‌یابد.

آدم بیشترین میزان عشق رو وقتی حس می‌کنه که بدونه طرف مقابلش بهش فکر می‌کنه، چون فکر کردن این پیام رو داره که «تو یه گوشه‌ از وجود من رو گرفتی»و این، عمیق‌ترین حس امنیت رو به‌همراه داره. عشق با شدت احساسی که داری ثابت نمی‌شه، بلکه با اندازه‌ای که بهش فکر می‌کنی، حقیقت پیدا می‌کنه.

اگر زیاد مورد دست‌کاری روانی یا سوءاستفاده قرار می‌گیری، بیا نگاهی هم به سهم خودت در این ماجرا بندازیم، چون منیپولیشن معمولاً با تحریک نقاط ضعف ما عمل می‌کنه، مثل : مسئولیت پذیریِ افراطی، ترس از تنهایی، نیاز به تأیید شدن …

کودک وقتی احساساتش دیده می‌شه، حس می‌کنه «من هستم». این حسِ بودن، باعث می‌شه مرزهای هویت او به شکل سالمی شکل بگیره، اما کودکی که دیده نمی‌شه اغلب دچار نیاز افراطی به تأیید، ابهام در هویت، میل شدید به دیده شدن و در پی آن ناامیدی‌های مکرر و ناتوانی در تشخیص احساسات واقعی خود میشه.

بیاید بچه‌هایی که بزرگتر از سنشون به‌نظر می‌رسن رو تشویق نکنیم و به رفتارهایِ به‌ظاهر بالغانه‌شون پاداش ندیم. آن‌چه وظیفه‌ی ماست، اینه‌که بهشون کمک کنیم تا بدون سرکوب، نیازها و خواسته‌هاشون رو سالم و آشکار بیان کنن.

رضایتمندی و لطف مراجعان عزیزم نسبت به بنده همواره مایه‌ی افتخار و دلگرمی اینجانب بوده است.

خودخواه بودن آدم‌ها همیشه نشونه‌ی بد بودن اون‌ها نیست، بلکه خیلی وقت‌ها یه مکانیسم دفاعی و ابزاری ناکارآمده برای پرهیز از رنج. کسی که روزی در رابطه‌ای آسیب دیده، بعدها با ترس به بقیه نزدیک می‌شه و چون مستقیم نمی‌تونه بگه که «می‌ترسم»، پشت نقاب غرور و بی‌نیازی پنهون می‌شه.

اگر جدایی برات با ترسی وحشتناک همراه بوده، این ترس ربطی به کسی که رفته نداره. جدایی تو رو به لحظاتی در کودکی‌ت می‌بره که وسط صدای دعواها، بی‌کس و تنها مانده‌ای و اون کسی که داری برای بازگشتش التماس می‌کنی، درواقع والدینی هستن که هیچ‌وقت به تو حس واقعی دوست داشته شدن رو ندادن.

یکی از تلخ‌ترین حقایقی که در این سال‌ها به آن رسیدم اینه که، افرادی که در کودکی در خانه‌هایی سرد، تلخ و بی‌محبت بزرگ می‌شن، اغلب رؤیاهای بزرگی ندارن. بزرگ‌ترین آرزوی اون‌ها خانه‌ای آرام و امنه و عشقی که مطمئن باشن هرگز رهاشون نخواهد کرد.