peygamber değilim ama kafamda hep bulutlar

Tek başına bir insan istanbul'da nasıl kira ödeyebilir? Bunu nasıl çözüyorsunuz

dün ile bugün arasındaki belirgin siyah çizgi

badanası yeni yapılmış iki artı bir ev sahibi arıyorum

bu kadar bina bana sadece öleceğimi hatırlatıyor

göğsüne baş koyup dünyayı duymak

aşıksam şiirde de, filmde de hatta yolda yürürken bile aşk görüyorum. bu neden öfkeli olan birinin öfkeden başka şeyleri görmezden geldiğinin de cevabı benim için.

nasıl böyle kesin cümleler kurabiliyorsunuz sahiden. dünya bile tereddütle dönüyor bana kalırsa.

insanın tüm anlatacaklarının bundan ibaret olması garip geliyor

gerçekler konuşulsun fakat yalnızca beni memnun edecek olanlar(!)

"Seziyorum zaman geçip gitti artık Seziyorum an, tarihin yapraklarından benim payıma düşendir Seziyorum aldatıcı bir aralıktır bu masa saçlarımla o garip ve kederli adamın elleri arasında"

- "Acı çekiyorum diyorum lirik kalacak diyorlar gidin işinize Dünya durulmayacak bu gidişle ama suyun ama benim durulmam gerek. Söylemek istediğim son bir şey var söylemek istediğim onlarca şey arasında"

...çünkü ben bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce

"Karşılaşma."

beni büyüten şey beklentilerimin gerçekleşmeyişiydi yine de beklentisiz yaşamın nasıl olabileceğimi düşünüyorum

"Bütün hayatımız bir sarkaç gibi sallanıp durur sağdan sola, ızdıraptan sıkıntıya. Izdırapta bende olmayan bir şeyi arzularım ve yokluğunda ızdırap duyarım. Sıkıntıda ise arzu ettiğim şeyi elde ettiğimde artık arzum gitmiştir"

bu kez kuşlar kalıyor, ben gidiyordum.

Hayat yorar, ben durup düşünür ve derim ki: Evet, ilmektir boynumdaki ama ben kimsenin kölesi değilim tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya tarantulaymış benim adım diyecek değilim tam düşecekken tutunduğum tuğlayı kendime rabb bellemiyeceğim