Dünyanın en kötü hissi nedir diye sorsalar; "Çığlık atacak kadar dolup, sessiz kalacak kadar çaresiz hissetmek" derim.

Kaç kış kaldı, bilmiyorum ama inanıyorum ki beni bekleyen bir bahar var.

Her şeyle dalga geçmeyi bırak ya da sahildeki kayaları say

kimse sana yardım etmedi diye herkese yardım etmek zorunda değilsin… bu cümle beni boğdu boğdu duvara attı

Kaygılı bir yapınız varsa hayatınızdaki insanın sizi sadece sevmesi yetmez; sizi sakinleştirmesi gerekir. Konuşabilen, açıklayan, kaçmayan biriyle kalbiniz yavaş yavaş gevşer. Çünkü bazı kalpler suskunlukta değil, kelimelerde güvende hisseder.

“Neden” yerine “tamam” dedikten sonra hayat

"Susarak geçmiyor fakat konuşarak da anlatılmıyor bazı şeyler.."

2 gün önce mevzu büyümesin diye sustuğum olay aklıma gelince benim sinir güncellemesi

Var bi hayalimizz

biraz üzülürüm midem: hayat bitti

kanka ben gelmiyim ya siz şimdi hayat nasıl gidiyo diye sorarsınız

usul usul yürünesi..

Bugün hiç kimseye kartopu atamadım çok üzgünüm

eve gidip durmak icin sabirsizlaniyorum, eve gitcem ve oylece durcam, hicbir sey yapmadan, dus alip pijamalarimi giyip dumduz durcam sadece

duygusal olmayı kendine yediremediği için öfkesini hep ön planda tutan kızlar

"yol o kadar yıprattı ki eve dönmenin heyecanı da kalmadı artık."

öğrenmemen gereken bir şeyi öğrenince

Allah'ım, kırılabileceğim kadar kırıldım. Göğsümdeki bütün umutlar tükendi. Tutunabileceğim bir dal gönder. Sen çok merhametlisin.