İçimde, dünyanın bütün hüzünlü şarkılarının ezgisi. Kimi en çok sevsem kime en çok sarılsam telaşı. Yaşamanın umudu, kaybetmenin korkusu sardı beni. Bir haziranın son saatlerinde.

"Size söyleyeyim: İnsan yok sayıldığı zaman öfkeleniyor."

Bazen bir boşluğa uzun uzun bakarsın, kendine yerleşemez, bir başkasına da rastlamak istemezsin.

Kendime anlatıyorum. Bir insandan geriye kalan boşluğu nasıl dolduracağımı. Bir kapı açılınca, hiç gelmeyecek birini beklemeyi bırakmayı anlatıyorum kendime. Köşedeki koltuğun artık hep boş kalacağını anlatıyorum kendime.

Nasıl yürür özsu dal uçlarına, Ve Günışığı sislerden düşsel ovalara. Birdenbire değil usul usul. 14'09'2023

Gitmek! yazmışım defterime çoktan. Rıhtımlar, güz halatları, daha bir sürü şey. Şuramda darmadağınık.

Bir hüzün bu. Bir eksiklik bir boşluk bir sonbahar huzursuzluğu. Sığsın istiyorum Eylül'ün şu son günlerine, sonra da alıp götürsün onu Eylül. Sanırım ben taşıyamıyorum artık.

Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun.

Bu bir yankı sesimin yüzümün sende yankılanması. Küçücük hayatlarımıza yeryüzü genişliği kazandıran biricik duygumuz.

Bu hayatta her şey özenle ve önemle seçilmeli. Bilhassa kelimeler ve davranışlar.

Biriktirdiğim yağmur suyunu bir gül ağacının dibine dökeceğim. youtu.be/YhSBO3_6vKE?si…

Kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim.

Yerini bulmamış bir içtenlik, yanılmış bir saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde, ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek. Beni cam kırıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile...

“Hayatın sermayesi güvendir..”

Hissedilen duyguların değişmediği bir yer tanıdım. Adı hüzün. Bir boşluğa benziyor. Çok güçlü bir akıntı veyahut sert bir rüzgara. Ama hep aynı his. Boşluk hissi. Kaldığın yerden gitmek istiyorsun, gittiğin yerden ise dönmek. Hüznün eşliği söz konusu.

Sanki farkında olmadan bir şeylere veda ettim. İçimde beni endişelendiren bir burukluk var.

Kendi içine yürümek ve saatler boyu kimselere rastlamamak. Bu yürüyüş ruhun ihtiyacı olsa da bazen çok ızdırap verici olabilir. Kendi içine yürümek bir yanıyla yüzleşmedir, yaşadıklarınla, imtihanlarınla, kırılıp döküldüklerinle, yarım bıraktıklarınla yüzleşme.

Herhangi bir şeyin özensizliğini, hoyratça oluşunu sevmiyorum. Bakışın, sevginin, sevmenin, dostluğun, dokunuşun, geçişin, kelimenin, anlamın, konuşmanın bir inceliği olmalı.

Sevmek,sıradışı ya da kahramanca şeyler yapmak değil ;sıradan şeyleri hassasiyetle yapmaktır. Gerçek sevgi,büyük laflardan, gösterişli eylemlerden değil;bir bardağı sessizce yerine koyarkenki özenden, bir gülümsemeyi fark ettirmeden uzatabilmekten geçer.