Nietzsche oturarak değil, yürürken yazmıştı. Kierkegaard otururken değil, yürürken inanmış, yürürken âşık olmuştu. Augustinus oturduğu zaman değil, yürüdüğü zaman arınmıştı. Herakleitos oturmakla değil, yürümekle kendini bulmuştu. Felsefe; durarak yapılmaz, hareketle yapılır.

Kierkegaard Regine'yi terk ettikten bir yıl sonra Korku ve Titreme'yi, Nietzsche Salome tarafından reddedildikten bir yıl sonra Böyle Buyurdu Zerdüşt'ü yazmıştı. Vazgeçmek ya da vazgeçilmek, yaratıcı tutkunun en işlevsel enstrümanlarıdır. Yaşam, onu kabul edene kapısını aralar.

Köhnemiş ideolojilerle, çürümeye mahkûm yaşam kanaatleriyle ve yaşamı ıskalamış olma hissinden peyda olan hınç, öfke, kibir ve hasetle donanmış bir kısım ihtiyar; içinde bulundukları pespayeliği gençlere de dayatarak kendi rezil varoluşlarını onamaya çalışıyor. Nafile.

Yaşam; uzunluğuyla değil, derinliğiyle ölçülür.

Biyolojik olarak canlı olmak yaşamak değildir; fiziksel olarak yer kaplamak, ontolojik olarak var olmak yaşamak değildir; etik ya da estetik bazı kalıplara dahil olmak yaşamak değildir: Yaşamak; tüm bu nitelikleri kendine özgü bir öyküde, kendine özgü bir bağlama oturtabilmektir.

Nietzsche haklıdır: " Yaşamayı severiz; yaşamaya değil, sevmeye alıştığımız için." Zira yaşamak bize yabancıdır, üzerimize asla tam oturmayan bir giysidir; ama sevgi özseldir, varoluşumuzun mayasıdır, bize özel dikilmiş ve bedenimizi tam anlamıyla sarıp sarmalayan bir giysidir.

Yalın bir varoluş olmak isterdim: Yaşamayı yaşamaktan daha fazlası olarak görmeyen, yazgısına düşmanlaşıp yaşamla savaşa tutuşmamayan, varlığının doğasını özgürce sürebilen bir varoluş. Zamanınca ölmesini bilen, ızdırap pahasına yaşama tırnaklarını ısrarla geçirmeyen bir varoluş.

Herakleitos gibi kendimi kalabalıktan ayıklayıp dağ başına sığınmak, Kierkegaard gibi yalnızlığımı aşkın koynunda avutmak, Nietzsche gibi gövdemi yeryüzünün en ücra köşelerinde büyütmek, Schopenhauer gibi arzumu deneyimimle eğitmek isterdim. En nihayet, tam da bu noktaya geldim.

Mutlu, başarılı, zengin veya saygın olmak zorunda değiliz; yaşamak, kendi kendinin ilkesidir. Safça, en duru hâliyle, bize dayatıldığı gibi değil, ne ise o olduğu haliyle yaşam; deneyimlenmesi gereken bir şeydir. Omuzlarımıza yüklenen yaşam ideali, ağırlıktan başka bir şey değil.

Yaşamdaki yegâne amacımızın mutluluğa ulaşmak olduğu doktrini, mutsuzluğumuzun temel sebebidir. Kendimizi sadece ve sadece mutlu olmaya değer varlıklar olarak görmemiz ise, mutsuzluğun artık bir işkenceye dönüşmesidir.

Yaşamak için felsefi icazete lüzum yok. Her yaşam kendi öyküsünün yolunu bulur.

Drive'da 10 oturum kaydı birikti, 10 tane daha ekleyeceğim. Erişim ve diğer oturumlar için katılım başvurusu: whatsapp: 0506 759 1124.