bu konuşmayı yapabilmek için yaşıyor olabilirim

Duyguların ve eylemlerin nedenini sorgulamak boşunaydı işte. İnsan hissederdi ve yapardı.

Şu gün batımını izlediğimde işte, tüm evren hüzün üzerine kuruluymuş gibi gelir bana.

Bilmediğin bir şehirde, akıl almaz bir sırrın karşısında, evren içinde ya da bir tebessümde kaybolmak, kısacası kaybolmak için geldik biz.

Rüyasında gördüğü Top Sakallı, Motorcu Ceketli Dede şunları söyledi ona. -Maalesef küpe de takmıştı- ; "Sevgi değerli bir silahın mermisidir evlat. Namlusunda doğru zamanı beklemeden ateşlenen mermi hedefe ulaşamaz. Ne geç ne erken zamanında ateşlenmeli bu silah."

Bugün de çok şey hissedip çok az şey anlattık. Rüyaların diline geçelim şimdi. Orada belki aradığımızı buluruz.

Bu derin nefeslerin seni kurtarmasını mı bekliyorsun?

Hata ettim sanıyorsunuz ama hata değil bu. Eksik öğretilen şeyler var. Öğrenemedim. Ya da bilmiyorum fazla öğrettiler belki. Çok şey öğrenmiş de olabilirim. Beni bir gün cahil bir gün bilge zannedersiniz. Ama ben ikisi de değilimdir. Ya da ben ikisiyimdir. Gördünüz mü?

Ademin günahı üzerimde ve mutluluksa çocukluğumda beynime yanlış kodlanan bir hayal ya da büyük bir yanılgıdan ibaret. Hiçbir şey hissetmeden bir idealist gibi yaşamanın ağır yükü altında eziliyorum.

Güzel hayal kurduran insanlardan anında uzaklaşabilseydik hayal kırıklığı diye bişey de olmayacaktı.

Hani sen cılız ve güçsüz bir fidanken ne kadar hayat doluydun, her şeyi hissediyordun.

Yoruldu ve dinlendi. Dinlenirken yolda olduğunu unuttu. Yola koyuldu. Ama her şey değişmişti. Hiç durmamalıydı işte.

Bazen tüm insanlara küsüyor bazen tüm insanlarla barışıyorum. Bazen nefret ediyorum hepsinden bazen hepsini seviyorum. Bazen de aralarındaki en değerlisini istiyorum tüm varlığımla, dünyadan uzaklaşıp.

Sıradan çinko-karbon piller gibiyim.

Ya ruhum terk etti bedenimi ya da bedenim ruhumdan uzakta ama biliyorum ben sadece bir ruhtan ibaretim Kendi bedenime ve hislerime duyduğum özlemin feryadı var kulaklarımda Hayatımın arka planında duymadığım ezgilerle müzikler çalıyor Evet, ben bir hayaletim

Zaman tükenecek bedenim yok olacak. Kendimi kandırmam lazım. Yok olmayı istemiyorum ama nimetler için değil. Nimeti verene kavuşmak istiyorum. Ben sana kavuşacak mıyım Rabbim?

Ah meczup, hissediyorum acını. Olmayan birinin özlemi bu kalbindeki.

Fani yaratıkların bu acizliğini kabullenmeyip en doğrusunu ben ve atalarım biliriz iddiasını bırakıp sadece fani olduklarını kabullenmeleri, en büyük ibadet olabilir mi? Ritüellere itaat ederken asıl eseri gözden kaçırıyoruz.