ayda bir kez hayatımı terk etmelik bunaltı geliyo bana

"artık çok üzüldüğümde nereye gideceğimi bilmiyorum, heyecanlandığımda, karanlık bi sokaktan geçerken ürktüğümde, neşeli bir yaz akşamında, eylül sonu soğuktan dudaklarım titrerken yahut müjdeli bir haber aldığımda. nereye gideceğimi bilmiyorum."

Biz en mutlu anlarında bile burukluk yaşayan insanlarız. Gece olunca sessizce ağlarız

functional depression is real. you work, joke, and take care of your family, yet mentally, you're drowning in your own thoughts…and no one knows.

hayat bazen boyledir

anlasıldıgımızı bildigimiz yerde bizim konuskanlık

cocukken atlas ve ansiklopedi karistirdigimiz zamanlar

ne zaman incinsem değişmeye ve soğukkanlı olmaya karar veriyorum. ama kırgınlığım geçince yine eski konuşan, herkese inanan ve cana yakın, neşeli halime dönüyorum bu da kendime en büyük kırgınlığım

2020'de çok mesaj geliyor diye sessize aldığımız grup

bizim her seye guncel tepkidir

hüngür hüngür ağladıktan sonra tuvalette Kimse görmeden yüzümü yıkıyorum çünkü ben ailenin hiçbir şeyi takmayan duygusuz çocuğuyum

Verdiğin kararın doğru olduğunu biliyorsun ama hala böyle hissediyorsun

dün, bugün, yarın, daimâ.

Hastaneye gidiyorsun hepsi kadın Pastaneye gidiyorsun kadın Trafikteki polisler bile komple kadın

git denilince biz

c2 seviye “bir şeyim yok, hallederim” kızı olmak

kişisel gelişimle kişisel gerilim arasında gidip geliyorum

konu inatlasip herseyin icine sicmak olunca