Her geçen gün daha önce farkına varmayıp şu an görebildiğim gerçeklerimle karşılaşıyorum. Bu kendini tanımak mı yoksa yaş almak mı bilemiyorum.

Bu çağda doğup böyle günler göreceğime çok daha önceden doğup atamla cephede savaşsaydım daha iyiydi

İçimdeki ses dururken niye sizi dinleyeyim ki

Dalgalandım da hala durulamadım

Birincisi kesinlikle bu, ikincisi de kaldırımda yürürken kimsenin yol vermeyip üstüne bi de bana çarparak geçmesi

Her şeyi herkesi fotoğraflardan görmeye o kadar alışmışız ki çok güzel/yakışıklı sandığım herkes bana sıradan görünmeye başladı. Hiçkimse etkilemiyor beni gördüğüm herkes aynı sanki, basit.

“İstanbul’da yaşıyorsanız lütfen yavaş yürümeyiniz, aksi takdirde diğer insanlara kalp krizi geçirtiyor olabilirsiniz.” diye bir kural gelmesi lazım acilen bu şehire.

Ara ara yoklayan mesleğimde iyi biri olmam lazım perileri geldi yine

Kendimi asla rahat bırakmıyorum. En büyük düşmanım benim amk.

Saçmaladığımda tuhaf tuhaf bakanlar ❌ Benimle birlikte saçmalayanlar ✅

Dişil enerjim orda olduğunu biliyorum çık artık ortaya sadece erillikten ibaret olamam hayır varsın sen :(

Bu hayat bana bir şey öğrettiyse o da hayır demeyi bilmek sanırım. Kendi sınırlarından ne kadar feragat edersen senden de o kadar az kalır.

Neyin doğru neyin yanlış, neyin gerçek neyin sahte ve neyin gerekli neyin gereksiz olduğunu bilemiyorum.İşin içinden çıkmaya çalıştıkça kendimi daha da fazla soru sorarken buluyorum.

istanbulda dün tişörtle geziyordum bugün sweatle umarım ilerleyen günlerde senle gezeriz.

Kendi kendime sırıtmama sebep olan o güzel duygu lütfen hep benimle kal

Ben yarimi ararken yanımda buldum

Şu flood’un altındaki yorumlara o kadar üzüldüm ki ... en çok da çok yakınımda dahi bunların yaşanmış olduğunu hatırlatmasına üzüldüm. Bazı gerçekleri ve bu gerçekleri yaşatan insanları affedemiyorum asla.