Bazı dizelerin ağırlığı altında eziliriz.

Baksana şu insanlara, kim anlar beni, kime anlatabilirim her şeyi? Nefretle dolu içim. Kendime bile yer kalmadı artık içimde.

Siyah daima tektir. Başka bir tonu yoktur. Ve sen de benim siyahımsın.

Kaça kuruyoruz hayalleri? O'na mı yine?

Çok koyuyor be. Bu kadar uzak olman canımı yakıyor.

Esaretten beter; hür olup ulaşamamak yanına..

Uykumu kaçıran düşünceler var, gözümü her yumduğumda çığlık atan.

Canı yanmıyordu. Artık canı yanmıyordu. Can kalmamıştı geriye.

Hâlâ şiirlerim senin için, Yalnız tek bir farkı var: Şimdi karanlığıma ışık değilsin, Geceme daha da siyah çalıyorsun. Şiirlerim siyah

şuan, eğer burada olsaydın, sıkıca sarılıp, kokun üstümde yer edene kadar beklerdim, 'ulan, ulan ne çok özlemişim be,' demek isterdim.

Haberin yok ölüyorum..

Bir sonbahar gecesi gibi işte. Biraz gri, biraz yağmurlu, biraz da 'Sen'li..

Çünkü gerçek olmayacak kadar güzeldi.

Sevilmek güzel duyguymuş, Yani öyle diyorlar

Bu saatlerde sigaralar mı kısalıyor, yoksa düşünceler mi daha da derinleşiyor? Gözlerin kendi kendine dolması peki?

Velhasıl, çok yorulduk be azizim..

"Şairler de sevilebilirlerdi belki, Bu kadar güzel sevmeselerdi.."

Ne güzel demiş Nazım: " Tavşan korktuğu için kaçmaz, kaçtığı için korkar. " Hade, arv 🙋🙏

Uyandık 🙋