Hocayı zaman zaman eleştiren birisi olsam da şu durumda Ünal Karaman’ın takımdan ayrılması basiretsizlik. Özellikle bu şekilde olması. Klasik Trabzon insanının çok bilmişlik davranışı. Ne Ünal Karaman giderse sevinirim ne de takıma başkana beddualar eder söverim.

Sevmedikleri Onur Kıvrak bu takımdan gönderilirken kimse Trabzonspordan büyük değil söz konusu Trabzsonporsa gerisi teferruattır gibi beylik laflar ediliyordu. Şimdi görüyorum ki sevdikleri gönderilirken ne Trabzonluluk kaldı ne sevdalık.

İki insan oturup neyi konuşup çözemediniz neyde anlaşamadınız da iş buralar kadar geldi. Bu kadar mı büyük sorun oluştu aranızda bu kadar mı zordu oturup 2 kelime edip sorunu çözmek 2 haftada nerden nereye geldi mevzu cidden çok yazık. Kafayı yersin şu olayı anlamaya çalışırken.

Üniversite hayatım boyunca en büyük başarım yemeksepeti mahalle muhtarı adayı olmam.

Sörloth yok erzurum deplasmanına git iki topa vur desen vurmaz denizin kenarında karda kışta klip çekiyor. Futbolcu mu aldık instagramer mı aldık belli değil.

Her ŞL maçı sonrası türk yorumcuların spor alanında yazan çizen herkesin sistem altyapı geyiği.Almanlar İngilizler bu kadar oturup sistem geyiği yapıyo mudur acaba.Yoksa direkt sistemi mi uyguluyolardır.Klasik türk hastalığı sürekli sorunu konuşup çözüm için hiçbir şey yapmamak.

Bu çocuk gibi inanın. Niyazikurt

LukaMagic. 10 yaşımdayken izlesem şu adamı isteyeceğim tek şey besketbolcu olmak olurdu.

İlk yarıya dair güzel olan tek şey Denizli’li müezzinin sesi.

Diyecekler ki arkamdan. Ben öldükten sonra. O, yalnız şiir yazardı. Ve yağmurlu gecelerde elleri cebinde gezerdi. Yazık diyecek hatıra defterimi okuyan. Ne talihsiz adammış. İmanı gevremiş parasızlıktan.

Kpss’ye 300 lira yatırmışımdır.

Sana gelince. Yazıyorsun. Okuyorum. Kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa,insanın bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum. Ne yazık. Ne kadar beraber geçmiş günlerimiz var,senin ve benim en güzel günlerimiz.Kalbimin kanıyla götüreceğim ebediyete ben o günleri.

HANİ O ESKİ KALELER GİBİ