Mesele şu ki; doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı.

Yaş anlamında 30'lar artık yeni 20'ler. Şunu artık kabul edelim ki zaman kavramı tamamen değişti. Düşününki yazın yarısı bitmiş. Bir ay öyle hızlı geçiyor ki akıl almıyor. Artık 30 yaşında insanlar zihnen de bedenen de 20'den fazla değil. Hayatı buna göre organize etmek lazım.

“Doğduğun ev kaderin “dir . Sözünü o kadar çok iliklerime kadar yaşıyorum ki ne yapsam da bazı şeyler değişmiyor. Ne kadar çabalarsam çabalim değişmeyecek…

Maskeli depresyondayım Instagram da gördüğüm psikoloğun sayfasından okuduklarımdam bunu çıkardım. Her şey yolunda gibi ama içimde kocaman bir boşluk var adını koyamadığım. Sürekli ağlama isteği ile kendini gösteriyor. Dışardan sağlam içerden paramparça bir durumdayım

Tarih sürekli tekerrür ediyor kişiler farklı olsada olaylar değişmiyor ve bunda sa en çok zararı yine biz çocuklar ödüyoruz.

Zaman kime neyi gösterir bilmem ama bana hayatın tüm zorluğunu gösterdi.

Kendi ayaklarım üzerinde duracam diye ayaklarımı hissedemiyorumun artık

İnsanlar nasıl bu kadar kötü kalpli olabiliyor anlayamıyorum.

Öğretmenler günü etkinliğinde bugün müze gezisi varmış, bizim böyle bi etkinliğe katılmamıza yok zaten hepiniz müzeliksiniz dedim, şu an ortamda fırtına öncesi bi sessizlik hakim, bakalım saldırıya ne zaman uğrayacağım😅😁

Diyelim ki bir arkadaşınız akşam 7'de misafirliğe geleceğini söyledi. Siz hazırlık yaptınız, 18.45 gibi arayıp ben evden çıktım geliyorum dedi. Bekliyorsunuz. 19.00 19.15 19.30 Aradınız. Sesi gayet iyi, ben evdeyim, canım gelmek istemedi sonra gelirim dedi kapattı. Ne yaparsınız?

gerçekten bu sadece bende mi oluyor bilmiyorum ama bazen ortada hiçbir sebep yokken içime kapanıyorum, durduk yere mutsuzlaşıyorum. her şey sönük, anlamsız geliyor. sanki hayat durmuş, etrafımda güzel hiçbir şey kalmamış gibi… ve bir daha da olmayacakmış gibi hissediyorum.

İnsanlardan bir şey beklememek gerektiğini biliyorum ama yine de bir umut belki diye düşünüp kendimi sürekli hayal kırıklığına uğratıyorum 🤦‍♀️

Ben buraya ait değilim hissi çok korkunç. Bir ortamda oturuyorsun, herkes bir şeylerden konuşuyor, sohbet ediyor. Aniden içinde bir his oluşuyor “ben buraya ait değilim”

Yine yanlış bir tahmin de bulundum #hzmegtm

27 yaşındayım hem gözüme hem gönlüme hem hayata bakış açıma hem aile yapıma hem de dini hassasiyetlerime ve yaşam tarzıma aynı anda hitap edecek o kişiyi bulacağıma olan inancımı kaybettim 😄

umreye gidenler nişanlananlar atananlar yaza düğünü olanlar / ben

Benim gibi olan biri mi yoksa çok daha iyi bir hayatı olan biri mi daha mantıklı hiç bilmiyorum. Bazen düşünüyorum ama cevabımı kendim de bulamıyorum

Onceden neden kimseyi ozlemedigime anlam veremiyordum. Gorusmedigim birini ozlemiyorum. Meger nesne surekliligi olmayan bi disleksi olmammis sebebi. Upss

24-32 yaş arası garip bir yaş grubu. Bazı arkadaşlar araba kullanamıyor, bazıları hâlâ bekar, bazıları sevgili, bazıları evleniyor, bazılarının çocukları var ve bazıları da hâlâ anne babalarından saat 22:00'den sonra dışarıda kalıp kalamayacaklarını sormak zorunda kalıyor. Sen ?