" ยー แย่แล้ว! ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ! " " พรุ่งนี้อาจารย์มินาโตะนัดภารกิจแต่เช้าด้วยสิ ต้องรีบเข้านอนแล้ว ถึงจะยังไม่ได้แนะนำตัวกับมินนะเลย " ｡ﾟﾟ(」｡≧□≦)」

“ ยินดีต้อนรับนะ, ริน ” “ ทั้งสองคนกำลังรอเธออยู่เลย ถ้าไม่มีเธออยู่ก็ไม่มีใครแยกทั้งสองคนนั้นออกจากกันได้ โอบิโตะเองคงดีใจด้วย ” “ แบบนี้ทีมครบแล้ว ช่วยคุมพวกเขาให้เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจทีนะ ” ⚡️ ❀～ ＲＩＮ

" ริน— ? " ไม่จริง รินเพื่อนร่วมทีมของเขาคนนั้น {❀～ ＲＩＮ} " ริน เธอจริงๆเหรอ? " คาคาชินิ่งค้างกับร่างของเด็กผู้หญิงตรงหน้า เพื่อนร่วมทีมที่เขาเห็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายไปตลอดกาล

" ขอโทษด้วยนะจ้ะที่ฉันมารวมตัวกับทุกคนช้า ดูเหมือนฉันจะแพ้โอบิโตะไปแล้วสิ " " ดีใจที่ได้เจอกับทุกคนนะ! ว่าแต่พวกเรา ? แสดงว่าคาคาชิเองก็อยู่รอแล้วเหรอจ้ะ รวดเร็วสมกับเป็นคาคาชิเลยเนอะ! " (..◜ᴗ◝..) ❀

" ทำให้ทุกคนรอแบบนี้ ฉันนี่แย่จริงๆ เลย " " ครั้งหน้าฉันสัญญาจะรีบมาให้ไวเหมือนทุกทีเลยจ่ะ! ว่าแต่ว่าได้ยินมาจากอาจารย์ พวกเธอตีกันอีกแล้ว " " เราเป็นทีมเดียวกันแล้ว ต้องหันหน้าเข้าหากันได้แล้วนะจ้ะ โอบิโตะ " <( ｡ •̀ ᴖ •́ ｡)>

" อ่ะ คาคาชิ! สวัสดีตอนบ่ายนะจ้ะ " " ขอโทษด้วยนะจ้ะที่มาสายคราวนี้ ฉันมารวมทีมช้าไปหน่อย หวังว่าจะไม่ได้ทำให้ตามหลังภารกิจไม่ทันนะ " (˚ ˃̣̣̥⌓˂̣̣̥ )

ดวงตาพลันเบิกกว้างขึ้นภายใต้หน้ากาก เมื่อพบเห็นบุคคลผู้มาใหม่เข้าสู่สายตา …ริน ? เพียงเก็บความสั่นไหวไว้ในใจ, ก้าวออกมาจากเงามืดและเข้าไปหาบุคคลตรงหน้าด้วยความร่าเริงอย่างที่ทำมาตลอด “ เห~ โคโนฮะงาคุเระนี่มีเด็กๆเยอะจ้งเลยนะคร้าบ~!!! ✨ เธอชื่ออะไรงั้นหรอ!! ” ❀～ ＲＩＮ

" เรื่องนั้นฉันเองก็เห็นด้วยจ่ะ แต่ว่านะ โอบิโตะ " " เพราะคาคาชิเป็นแบบนั้น นายถึงยิ่งต้องแสดงให้เขาเห็นว่าแข็งแกร่งพอที่จะเป็นโฮคาเงะจนเขาตะลึงมากขึ้น จริงไหม? " " คาคาชิจะได้ไม่ล้อนายอีกต่อไป เป็นโอกาสที่ดีออกนะ "

หนึ่งปีมีหนหนึ่ง、รินจดจำวันเกิดของชายที่เธอตกหลุมรักได้เป็นอย่างดี ต่อให้ร่างกายจะสลายหายไปตามกาลเวลา แต่ความทรงจำคือสิ่งที่ไม่มีวันลบเลือนหายไป " สุขสันต์วันเกิดนะจ้ะ คาคาชิ " " ไม่ต้องโศกเศร้ากับคำสัญญาอีกต่อไปแล้วนะ ใช้ชีวิตให้มีความสุขเถอะนะ กัมบาเร่เนะ! " ❀。• ° •°

" แน่นอนจ่ะ ฉันจะตั้งตารอคอยวันที่เธอจะได้เป็นโฮคาเงะเอง " เด็กสาวส่งต่อรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจในตัวของคนข้างๆ เธอจะไม่ทอดทิ้งโอบิโตะให้ต่อสู้เพียงลำพัง คนที่อยู่เบื้องหลังคอยผลักดันให้ไปถึงฝั่ง " ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เองนะ กัมบาเร่เนะ โอบิโตะ! "

*★*―――――――――――――*★* 　 Happy Birthday KAKASHI *★*―――――――――――――*★* ／ 本日はカカシ先生のお誕生日🍰 ある日のミナト班をイメージした お誕生日イラストが到着📷 ＼ 本イラストを使用した商品化も決定✨ 詳細9/29(金)公開予定👀 #NARUTO

ตั้งแต่ที่พร้อมหน้าพร้อมตากันทีม 7 ภารกิจไม่เคยปล่อยให้เด็กสาวได้มีเวลาพักหายใจ การฝึกวิชาแพทย์หนักหน่วงมากขึ้น เธอต้องเป็นกำลังหลังให้ทั้งสองให้ได้ " แต่ว่าพักเที่ยงแล้วสิ เหนื่อยจังเลย.. " " ไปชวนคาคาชิกับโอบิโตะมากินข้าวด้วยกันดีไหมนะ ทั้งสองจะหายโกรธกันรึยัง.. " (◞‸◟ )

" โอบิโตะ! คมบังวะเนะ! " เด็กสาวยิ้มทักทายเพื่อนร่วมทีมคนสนิท เธอไม่ได้เจอทั้งสองคนมาหลายวันเพราะต้องฝึกฝนวิชาแพทย์ แอบรู้สึกผิดลึกๆ ที่เอาแต่หมกตัวฝึกที่บ้านแล้วสิ " ไม่ได้เจอกันนานเลย เป็นยังไงบ้างจ้ะ ฝึกคาถาไปได้ดีรึเปล่า? "

" แน่นอนจ่ะ ฉันจับตาดูเธออยู่เสมอเลย ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ! " ได้เห็นว่าโอบิโตะยังยืนหยัดในความฝันของตัวเอง ทำให้หัวใจของเด็กสาวหายห่วงเป็นปลิดทิ้ง " ว่าแต่ว่า เธอหน้าแดงหมดแล้วนะ ไม่สบายเหรอ เป็นไข้รึเปล่าจ้ะ?? " (๑•́ -•̀)

" ไม่มี ตรงนี้เองก็ไม่มี.. " รินกำลังเดินสำรวจรอบหมู่บ้านโคโนฮะเพื่อสอดส่องหาว่าผู้คนหายไปไหนกันหมด การที่หมู่บ้านเงียบเหงาแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องปกติแน่เลย " ไม่มีใครอยู่เลย มินนะหายไปไหนกันหมดนะ " ( •́ ~ •̀)

!!(;ﾟﾛﾟﾉ)ﾉ " ว้ายย！ " เธอสะดุ้งตกใจ รีบลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นพร้อมกันใช้มือเล็กปัดเป่าฝุ่นที่เกาะตามตัวออกให้หมด เด็กสาวค่อยๆ หันหน้าไปหาท่านโฮคาเงะ คำนับเคารพอย่างสุภาพ " คมบังวะค่ะ ท่านรุ่นที่หนึ่ง พอดีหนูกำลังหาคนในหมู่บ้านว่าหายไปไหนกันหมดน่ะค่ะ "