Bir boşluk var; Gök yarıldı ve içinden bir yumruk göründü. Son görünüş benden ayrıldı.

Bendeki olgunluk üstün meziyetlerden değil, mecbur kalışlarımdan

Büküldüm, süründüm, iki ayağımın üzerinden eğilerek dört ayağa düştüm. Yeniden doğrulmanın ortalarındayım şimdilerde. Tatmini aramayı bıraktım. Kendime sığındım.

Her yerden kaçtımda kendime sığındım. En çok kızdığım, kavgamın beşiğindeyim şimdi. Yeniden kucaklıyorum hoyrat fırtınaları bendimdeki. Sevmek zamanı ama kendimi.

Ne çok sevgi ürettim. Aktaramadığım bir yığın sevgi… Aktarmayı bilmediğimden değil, alıcılar hep problemliydi…

İçimden bir bulut geçiyor, içimdekileri de alıp geçiyor. Bir fırtına kopacak görüyorum. İşte o fırtına bana kendimi geri getirecek.

Sevmek hayatın bir evresi idi, yalnızca sevmek. Beklemeden, çıkarsızca, kainattaki tüm acıları çekmeye dünden teşne bir sevmekti bu. Sevmek ihtisasını tamamladı şimdi bu gönül. Diplomamız acı bir tebessüm ile süslenmişti.

Baktığım her yerde aslımın suretlerini görüyorum. Ellerim yara bere içinde. Gözlerim bana beni haykırıyorlar. Ellerimden tutup hakikate çekmeye çalışıyorum yansımamı. Gücüm yetmiyor sendelerken düşmemeye.