Yaprak Dökümü Ayşe'nin de dediği gibi BURASI EV DEĞİL CEHENNEM ...

Keşke biraz da kendi evinde mutluluk sağlasaydın, başkalarının çocuklarına gösterdiğin ilgiyi ve sevgiyi kendi çocuklarından esirgemeseydin.. Ama hep ellere çiçek dağıtıp zehrini bize akıtmayı tercih ettin.. Sevebilmek çok zor seni, geçmişi unutabilmek imkansız gibi.. Kötüsün..!

Ara ara tepemin içine baskına gelen şeyler listesi: kaygılarım, gün içinde yeterince tepki veremediğim diyaloglar, bazı ekonomik hesaplamalar, korkularım, geçmişten kötü birkaç kesit, haykırmak isteyip sustuklarım.. Yani totalde içime akıttığım göz yaşlarım.. Düzelecez inşş ✌️

Bi türlü toparlayamadıklarım: -eczane -eczanedekiler -ev -evdekiler -kafamın içi

Sabahlara kadar namaz kılsan boş! Kullarının sevip affetmediğini Allah affetmez. Çünkü o hesabını iyi tutar. Cezasız kalmaman dileğiyle..

Bayram sevmem. Pek güzel anılar bırakmadı. Sevmediklerinle bir arada veya iletişim halinde olma zorunluluğu gibi bir şey.. Samimi gelmiyor. İyi insanlara mutlu bayramlar dilerim 🍬😍

Maalesef ki kronik mutsuzluk.. En zoru da insanların değişmeyeceğini bile bile bi şeyleri zorlamak.. Seçebilme şansım olsa bir çoğunu istemezdim hayatımda, yorgunluktan başka bir şey değil kimileri..

Sevemedim bayramları ben. Bıraktığı kötü anılar canlanıyor çünkü gözümde. Yine birlik beraberlik içinde bir AİLE olarak geçiremedik. Bundan sonra da zor zaten.. Her anlamda "paramparça" Bize biraz çocukluk, biraz gençlik ve çokça mutluluk borçlu hayat.. Öfkemiz fazlasıyla var.

Sevincimiz, heyecanımız ya kursağımızda kalıyor ya da çok kısa sürüyor.. Kaosla yaşıyoruz, stres bizim öteki adımız olmuş.. Evin ve işin mental yorgunluğu beni yaşlandırıyor.. Daha farklı bir aile, daha kolay bi yaşam isterdim..

Geçer geçer Daha öncekiler gibi Bu da geçer

Cehennem sıcaklarında bi de elektrik kesintisi ile uğraşıyoruz. Günlerdir gidip gidip geliyor. Ne evde ne iş yerinde verim alabiliyoruz. Vallahi bıktık. TEDAŞ Genel Müdürlüğü

Bazen şuraya derdimi dökmeyin azıcık diyorum. Onda da karakter yetmiyor. Zıkkımın kökü yani.

Koşturmacamız, kaygılarımız, stres kaynaklarımız, sevinçlerimizi kursağımızda bırakacak kişi ve olaylar.. Hiç bitmiyorlar.. Yükümüz hafifler gibi olup bir anda çoğalıyor.. Ömrümüz geçiyor ama fark edemiyoruz.. Mutluluğa ulaşmak ne zormuş, çabala çabala bitmedi.. Adil değil bu!

Şansınız yoksa gerisi boş.. Neyse ben yatıyorum çünkü en iyisi zıbarmak, derin sessizliğe dalmak, çeneni ve zihnini daha fazla yormamak.

Sevmediklerimizin belasını bizden uzakta verir misin rabbim? Görmek ve duymak istemiyorum kendilerini, bilgisi gelsin yeter.

27'de bir keramet bulamadık 28'de buluruz inş Ömrümden 1 sene daha gitti Hadi bakalım Neler bekliyor bizi İyi ki doğmuşum Her şeye rağmen yaşamaya değer kılan insanlar var etrafımızda şükür 🙏

Maalesef ki anne, baba, ağabey desteği nedir bilemedik ve bilemeyeceğiz.. Yalnızca korktuk ve korkutulduk.. Sevgi-saygı esirgendi bizden.. Maddi manevi kullanılıp atıldık, öylece kalakaldık.. Sürünüyoruz şimdi de, bir gram huzur için çırpınıyoruz..

Çok şey istememiştim. Ya hiç olmadı ya da çok zor oldu. Ama hep bi bedel ödendi, acıyla tecrübe edildi. Huzura ve mutluluğa kavuşmanın yolu, böylesine engebeli olmamalı.. Yoruldum.

Dertler derya olmuş ben de bir sandal ..

Kapı kapı dolaşıp şeker toplayan çocuklara güzel bayram.. Keşke hep öyle kalsaydık.. Büyüdükçe incindik..