نمیدونم؛ بابت زنده بودنم عذاب وجدان دارم.

مفیدترین سیگارایی که کشیدم اونایی بود که تو چشم بقیه فوت کردم.

مگه چقد ادم کشتید که هرچی میرم پایین تر یه چهره تکراری نمیبینم؟چجوری دلتون اومد اصلا

کصکشا باز جنگ شد سگ و گربتونو ول نکنید وسط خیابونا میام پارتون میکنما

احساس میکنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.

منو فقط گواهی نامه تانک آروم میکنه که از روتون ردشم

بعضی‌ها خیلی بی‌صدا کشته شدن. عکس‌های قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانواده‌ای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه‌ داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.

میای توییتر یهو یه عکس از یک آدمی میبینی که در لحظه به دلت میشینه، لبخندش، اداش، رقصش، تیپش، صورتش، چشماش بعد میبینی این آدمو کشتن این لبخند دیگه وجود نداره.

زندگی عادی تا وقتی خشمتون رو از بین نبره نه تنها بد نیس مفید هم هست.

۱۴۰۱ تو حوض دانشگاه رنگ ریختیم که این جوری شه، دیگه تا مدت‌ها پرش نکردن.

خورده و یه ماهه منتظرم بازم بخوره.

بچه‌ها شما کجا زندگی میکنید که اگه حمله بشه ممکنه آب و برق نداشته باشید؟! چون ما همین الان چندین ماهه که تو تهران از ۱۱-۱۲ شب تا حدود ۶-۷ صبح آب نداریم.

اینکه تو کوچه ما عروسی بشه دیگه زیاد برام مهم نیست، صرفا میخوام عزا به کوچه این مادرقحبه‌ها برسه.

چهره و صدای ایلیا همه‌اش تو سرمه.

یه پیتزا خریدم یه پله دهک اقتصادیم سقوط کرد.

من به هر دلیلی مردم، موافق این جنگ بودم.

ولی آرامشی الان دارمو کل این ۵۱ روز نداشتم.

فک کن خورشید طلوع میکنه و اون نفس نمیکشه این برای سلامت روانم کافیه.

نیشم بسته نمیشهههه.