Çok sevmemeli kimseyi. Böyle Sevdaların zamanı degil çünkü. Hele ki Sevip de Sevdası uğruna ölebilen o eski zamanlardan hiç değil. Ne bir selamı kaldırır oldu, ne de doğru bir kelam Sayar oldu bu devrin insanları. Bir merhabaya sığdırır olduk Duygulardan yoksun insanlığımızı.

Paslı bir yalnızlıktı avuçlarımda, ardımda bir yürek yükü rüzgar…

Çabaladığım her şeyin enkazında kalıyorum, bu çok ağır.

Ah benim körler dünyasında ayna satan kalbim..

Sevgili Eylül mucizelerle gel..!

Bütün kapıları yüzüme kapatıyorsun..!

bendeki yorgunluğu bağışla; Bir yol derdinde eskidim, Yolda bile değil.

Senin için dünyayı karşıma almışım da sen onlar daha kalabalık diye o tarafa geçmişsin gibi.

Acımasızca geçip giden zamandan geriye kalan sadece yalnızlıklarımız.

Acı verecek kadar güzelsin.

Bir kapı kapandığında bir pencere açılır. Kapanmış olan kapıya odaklanma pencereye bak.

Ben her zaman çok sevmenin Yeteceğini düşünüyordum. Size çok sevmenin yetmediği yerden yazıyorum... Ve öğrendim ki; "Güzel sevmek hiç bir şeye yetmiyormuş. Bunu bana Güzel sevdiğim biri öğretti...

"Otobüsün sol camından manzarayı seyrederken, sağ camından kaçırdıklarımızdan ibarettir hayat."

Belki bir gün yaparım. Her şeyi bırakıp giderim.

Hayatımızı düşleri olmayan bir uykuda geçiriyoruz ama o, hayatımız nerede? bedenimiz nerede? Mekanımız nerede?

Yalnızlığım benim, süpürge saçlım…

Dini Tilkiden öğrenirseniz Tavuk çalmayı sevap zannedersiniz…

İnsan inandığı insanla çiçeklenir…