ناوگان عظیمی از خرافات به سمت مردم در حال حرکته خواهیم دید چه می‌شود..!

چیه هی یسریا میگن اینستا چرا فالوور فالووینگا رو مخفی کرده؟ خوب کرده حالا دو روز دوس پسرای عنترتونو چک نکنید، به خاطر استاک شما چهارتا جوون بمیره خوبه؟

چیه هی یسریا میگن اینستا چرا فالوور فالووینگا رو مخفی کرده؟ خوب کرده حالا دو روز پارتنرای عنترتون رو چک نکنید، به خاطر استاک شما چهارتا جوان بمیره خوبه؟

زندگی هر روز به شدت مشغول اثبات اینه که "تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست"

اونایی که شرف دارن اینو خیلی خوب میفهمن:

من خیلی هم به این پارتنرا که یارشون کشته شده فک کردم. لابد خیلی‌هاشون نتونستن صداشو دربیارن و در خلوت و سکوت سوگواری کردن. فکر کن در جوانی و تازه‌شکفتگی، عاشق کسی باشی و گلوله‌ای سینه‌ی یارت رو بشکافه ناگهان.

فقط یکی به من بگه مادرش چجوری اینو سپرد به خاک؟ اصلا این زیبایی و رعنایی رو چجوری میشه خاک کرد؟

یکی از مشکلات جامعه مجازی اینه که طرف میبینه یسری از پیج های تکست و بلاگرا حتی یه لحظه همدردی نکردن ولی دست از دنبال کردنش تو فضای مجازی برنمیداره بجاش چهارتا آدم با شرف و طرف مردم فالو کنید

شاید اگه من جای خدا بودم نمیذاشتم اون شب چیزیشون بشه میذاشتم علی به 207 مشکیش برسه میذاشتم سپهر لباس دامادیشو تن بزنه میذاشتم مانی برگرده پیش باباش میذاشتم سینا صبح بلندشه به کلاسش برسه میذاشتم عاشقا بجای بغل کردن جنازه عشقشون تن گرمشونو بغل کنن

یه سیب افتاد روی زمین جاذبه کشف شده هزاران جسد افتاد روی زمین هنوز انسانیت کشف نشده.

چهلم فرزندان ایران کم کم شروع شده. برای آنان که نمیشناختم اما، سوگ آن ها جانم را به درد آورد. روانشان به روشنایی بپیوندد و یادشان مانا🖤

هم سن های ما تو کشور های اطراف حتی اسم رئیس جمهورشونو نمیدونن ولی ما کل کابینه ایران، آمریکا و اسرائیلو حفظیم

از آدم بی شرف نه دوست درمیاد، نه پارتنر نه همکار، نه هم وطن...

چه بسیارها در بزنگاه ظلم نقاب خود از چهره برداشتند.

اونایی که میخوان از دموکراسی بگن، اگه یه مدت خفه بشن به دموکراسی هم می‌رسیم.

اگر جرأت زدن حرف حق را نداری، دست کم، برای آن‌هایی که حرف ناحق می‌زنند دست نزن...

این تصویری از یک سوگواری نیست؛ از بین رفتن معنای زندگی کردن است

این شرایط ادامه پیدا کنه من دیگه هیچ تسلطی روی کلامم نخواهم داشت.

الان تو خیابون بودم واقعا با چه رویی جشن ولنتاین می‌گیرید؟ من یه لحظه لبخند میزنم احساس گناه می‌کنم…

بعد صدای بابای سپهر، حالا نوبت بی قراری و گریه های مادر آیداست که هر لحظه تو سرم تکرار بشه.