برای سلامت روان آشغالم یه بنده خدایی رو توی ایسنتاگرام میوت کردم، تلگرام وویس داده:)))))))))))))))))))) چی‌ کارم داری زن! اه.

ولی واقعا تمام عمر در زمان نادرست، در مکانِ نادرست بودم.

دلم یک شب برفی می‌خواد. =‘((

«صبر می‌کنم دیگه، نکنم چی کار کنم؟»

مهر ۴۰۴ و تا ابد غلامِ کوچه‌هایی که تهشون به دریا می‌رسه یا «درخت‌تر»

تا ابد بی‌ دلیل و با دلیل دلم دریا می‌خواد، دریای جنوب.

با دستانی گره خورده و همراه.

واقعیتش اینه که ۳۱ برام از همون لحظه‌ی شروع با مچالگی و ویرانی و تلاش برای بقا همراه بود. و امروز درخشان‌تر از هرروز.

اون روز که این رو بپذیرم و یاد بگیرم عیدمه.

آبان ۴۰۴. «خیالِ خامه رفتن»

خیلی سیامک انصاری‌ ام، هیشی باهام کنسرت عصار نمیاد.

جالبه حتا نمی‌دونم این چه اتفاق درخشانی بود! موهام هم داره بلند می‌شه.

این‌که انتخابت در ۳۵ سالگی با کلی تجربه‌ی زیسته و تراپی و کتاب بدتر از انتخابت در ۲۰ سالگی باشه، ینی همه‌ی راه رو اشتباه رفتی.

این پازل یه جوری برام حل شد که می‌ندازمش تو زیرزمین، دیگه جلوی چشمم نباشه.

کاش در اصفهانِ برفی بودم🥲

آذر۴۰۴. همه بی‌حاصلی و بی‌خبری.