شب غم تو نیز بگذرد ولی درین میان دلی ز دست می‌رود... -هوشنگ ابتهاج

دلا چرا گمی تو؟! ستون چندمی تو؟!

رحمی به اسیر خود کن امروز فردا که اسیر خاک باشد _اسیر قزوینی

هرگزم نقش تو از لوحِ دل و جان نرود هرگز از یادِ من آن سروِ خرامان نرود -حافظ

ما را نوشتند شکار کمند یار…

کس ندانست که مجنون چه ندا کرد به دشت که صدای جرس قافله ، لیلا لیلاست…

درست لحظه ای که روبروی شما جلوی چشمام زمین تصمیم گرفت بچرخه، توی دلم خالی شد که الان وقتشه؟!

• ارغوانم را دیدی سر راه؟! •

شاید اینجاییم تا ببینیم کی و چجوری اویز غم میتونه تبدیل بشه نورِ نور.

وضعییت؟! خاکستری، میوت، آرشیو.

جانا سَری به دوشَم و دستی به دل گذار آخر غمَ‌ت به دوشِ دل و جان کشیده‌ام -شهریار

مرداد ١٤٠٤

غصه رو که میشه داشت، اما بیشتر فکر میکنم یه روزی وقتی ببینمشون شاید لبخند تلخ کافی باشه.

پیش ساغر کوزه سر خم می‌کند، دانی چرا؟ یعنی از گیرنده بر بخشنده جای منّت است #کلیم_همدانی

از من مباش دور که وصل و فراقِ توست خوش هم‌چو بسطِ روزی و ناخوش چو قبضِ روح -سیف فرغانی

این ابر تیره پرده‌ی ماه کسی مباد

به بام بارگاه آی و ز برقع طرف رخ بنما وزان شکل هلالی قدر ماه چهارده بشکن -محتشم کاشانی

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد…

“مَرا به نامِ تو خوانَند هر کُجا که رَوَم ...”

لکن از عهده شعر خارج هست، تغییری چیزی.