از امتحان شفاهی متنفرم. از بخت و اقبالم دوتا امتحان سخت شفاهی هم پیش رو دارم

یکی از سخت‌ترین کارها برای من، منیج علائم سایکوسوماتیک بیمار آشناس. از اونها که بهم دسترسی داره میتونه هر لحظه بهم بگه کجاش درد میکنه. من عاجزم در تفهیم این مشکل.

کل نظم کنونی دنیا بر این اصل استواره که شهروند غربی بتونه صبح بیدار شه، قهوه‌ی ارزانش رو بنوشه، بره سر کار و به دولتهای غربی مالیات بده و جنس ارزان چینیش رو مصرف کنه و از مواهب ریز و درشت زیستن در دموکراسیِ سرمایه‌داری بهره ببره. واسه اینکه این سیستم حفظ بشه لازمه که کشورهای ما

امروز به یکی دلداری دادم در حالی که خودم در حال فروپاشی بودم

خیلی دوست دارم بدونم اون موقع که داشتم تصمیم میگرفتم دقیقا به چه چیزهایی فکر کردم که اینطوری مسیر آینده‌مو انتخاب کردم:/

زندگی چه قدرتی داره که بعد از دیدن اون صحنه‌های دی‌ماه، بعد از اون فیلم‌ها و عکسها، ما هنوز داریم ادامه میدیم، کم میاریم ولی بازم ادامه میدیم. گاهی فکر میکنم اون اتفاقا میتونست تریگری باشه برای خودکشی من.

دلم برای کافه سایه خیلی تنگ شده. تو این هوای ناز بشینم زیر درختها ایس لاته بخورم🥲 یه صحنه‌هایی از زندگی میاد جلوی چشمم که خودم نمیدوستم انقد دوسشون دارم.

توی ایران فقط "سیانور بر تاریکی پیروز است".

چنان دهنی داره ازم سرویس میشه تا دو‌ دقیقه تمرکز کنم درس بخونم. همه چی زندگی و آینده‌ام به همین درس خوندنه.

ما رو به کسکشی انداختید، با کسکشی به اینترنت وصل شدن، با کسکشی پول درآوردن، با کسکشی زندگی کردن. خداوند متعال به کسکشی بندازتتون.

حال و روزم:

مهاجرت می‌کنید حداقل دست یه دوست و رفیق‌تون رو بگیرید با خودتون ببرید.

کاش من به جای یکی از این همه بچه‌هایی که پر از شور زندگی بودن مرده بودم.

در نمیدونم دارم چی خاکی میریزم تو سرم ‌ترین حالت زندگیمی.

جدی جدی پدر و مادرمو تو سنی که بهم نیاز داشتن تنها گذاشتم اومدم دنبال هدف های خودم…

دختر تونی سوپرانو تو خوابگاه یه هم‌اتاقی داشت هی یهو می‌گفت دنیا چقدر جای سیاه و زشتیه بعد گریه می‌کرد. عین اون شدم.

سی‌دشت - اردیبهشت ۴۰۵