اخرین اپدیت شخصیتیم اینه که توی لحظه بودن، نجاتم داد، همیشه نجات میده !

عالي شد! كتابخونه ملي هم دم گيت كيف بچه هارو ميگرده..به دنبال پرنده هدايت پذير از دور🤙🏻

برام دیگه مهم نیست دیگران چه فکری راجع به من میکنن، دیگران اگر فکر کردن بلد بودن یک فکری به حال خودشون میکردن.

هر بلايي خواستي سرم بيار، ولي نااميدم نكن…

مثلا گوگوش كه ميخونه " اومدم شب هارو باور نكنم غصه نذاشت ،اومدم غصه رو باور نكنم شب نميذاشت! " دلم ميخواد از ته جونم براي همه اون شب ها جيغ بكشم..

راجع به من از خودم بپرس، من برای همه یکی نیست رفتارم🤷🏻‍♀️

اولين بار كه برادرم داره برام سوغاتي ميفرسته.. نميدونم چطور حسم بگم..يعني اصلا اون وسيله برام مهم نيست، ولي آخ از حسش🤍 انگار درخت زندگيم به بار نشسته و حالا ميوه ميده

امروز با موتور داشتم میرفتم و یه باد خنکی هم ميپيچيد توي موهام، نهایت لذت بود برام.. یادم افتاد این بالِ پرواز مامانم به تنم دوخت، چه موتور سواری چه هر چیزی که زمین و زمان گفت نه! ولی مامان گفت بسپارش به من♥️

تو شبیه به شبی هستی که ستمگران می‌میرند...

ديشب؟ صبح نشد، هيچوقت صبح نميشه!

صفحه آخرِ آخر دفتر خاطراتم يكسري تاريخ نوشتم، يك روز كه اين زندگي تركً كردم، اميدوارم تمام اون تاريخ هارو به عنوان تاريخ مرگ ام روي قبرم بنويسند! كه من اون روزها واقعا مردم، مثل ٢٠ شهريور

مردن حوصله ميخواد، اگه هر روز عمرت با حس مرگ زندگي كرده باشي.

چرا “چشماش” یادم نمیره؟!

می‌دانی خنده‌دارش کجاست؟ این‌که به دست‌های خالی‌ات نگاه کنی و بعد تازه بفهمی چیزی که اینقدر نگران از دست دادنش بودی، هیچ‌وقت توی دست‌هات نبوده.

۶ ماه و ۱۷ روز، از تاریخ مرگم میگذره.. به امید اینکه بالاخره روزی میفهمی بر من چی گذشته، خودمو آر‌وم میکنم.

به انگشت هاي دست راستم نگاه ميكنم كه از سر سيگار زياد كشيدنم زرد شده! ياد اون حرف ميوفتم كه ميگفت "بگو در ميان آنهمه سيگار نخي هم به يادِ من سوخت؟" " نخي؟! تمام وجودم به يادت سوخت…"

خوب شد نوشتم، الان تو همون روزایی ام که نیاز به یاداوری دارم!

از نگاه آدم ها بیزارم! احمق درد دارم.. حالم دست خودم نیست ولی تو حق نداری با نگاه “آخی،بیچارهِ بدبخت “ زل بزنی تو چشمام!

من دارم همه سعی خودمو میکنم، نمیشه..نمیشه..نمیشه!