ดีเลย ดีมาก — ขอบคุณเซมไป อ้อ ฝากขอบคุณหลานแกด้วย ตอนนี้กี่ขวบแล้วล่ะ ? ตอนนี้ไม่อยากเดินไปมาแล้ว ... ชาไหม ?

ฟังไว้นะ ฉันน่ะ เป็นถึง ‘ ปูชนียบุคคล ’ ไม่ใช่ ‘ ผู้อาวุโส ’ เรียกให้มันดี ๆ หน่อย เฮอะ เด็กสมัยนี้

“เดี๋ยวนะ .... เด็กๆเล่นบทแก่กันเหรอ ตามไม่ทัน”

ให้...โอกาส....พูดใหม่......... ถ้าใจยังสาว มันก็ยังสาว !

หือ เจ็ดขวบแล้วรึ เด็กสมัยนี้โตไวจริงเชียว สูงแล้วใช่ไหมเล่า ไม่ใส่น้ำตาลนะ ? — กินแล้ว กินแล้ว แต่พอกินเสร็จก็ง่วงยังไงชอบกล เฮ้อ ไม่ชอบเลย

แก่แล้วสินะ

อะไร, เฒ่า

“อุบ ! ฮึ~ ” พยายามกลั้นขำ

🤷🏻‍♀️

ได้ไงกัน กินน้อยหรือไงนั่น ? เหอะ ฉันไม่ได้มีลูกเต้าเหมือนเซมไปนี่นะ เวลานอนน่ะเหลือเฟือ แต่ก็ไม่ค่อยหลับหรอก.. บางทีก็มีเรื่องให้คิด พักผ่อนบ้างล่ะ อคคทสึเซมไปนี่ไม่ได้เรื่องเลย โถ่

แหม่ ถ้าให้โบท็อกซ์ยังอยู่จนแปดสิบฉันก็คิดว่าคงมหัศจรรย์เกินไปหน่อย หรือให้ไปฉีดใหม่ก็คงไม่อยากเจียดเวลาแล้ว แต่อย่างน้อยฉันก็อยู่ยันแก่จนหงอกขึ้นหัวล่ะน้า, ลุง

แอบหวังนะเนี่ยว่าแก่ขึ้นแล้วความยียวนกวนประสาทอาจจะน้อยลงกว่าเดิม นี่ฉันคาดหวังมากเกินไปสินะ ไอ้ที่ว่าอย่างน้อยก็อยู่ได้ยันแก่นี่ฉันไม่อิจฉาหรอก เพราะฉันตายแบบไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องห่วงแล้ว

แต่ก็ยินดีด้วยล่ะที่อยู่จนถึงแก่ได้ล่ะเนอะ

⠀⠀⠀ ⠀⠀! ! ⠀

ขอโทษด้วยแล้วกันนะ ที่ฝีปากเหนือความคาดหมายของลุงไปหน่อย แต่ว่าน้า แต่ว่า ก็ดีแล้วล่ะที่หมดห่วง ยินดีด้วยเหมือนกันล่ะนะ ─── ไหน ๆ ก็มายืนอยู่ตรงนี้ ลุงก้มหยิบของเล่นแมวให้หน่อยสิ

お気に入り

ชะงัก “ หม่า ไม่รู้จักฉันได้ไงกัน ” หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ คุงิซากิ โนบาระ ยังไงล่ะ คุณ .. เสียงคุ้น ๆ นะ ” ก่อนจะหันมองหน้าเขาดี ๆ หรี่ตาพยายามมองให้ชัด

จะทักใคร ห้ามทักอายุ

“ ใช่ไหมล่ะ — ” นิ่งไป หน้าคุ้นประหลาด, หรี่ตามอง พร้อมทั้งยื่นหน้าไปใกล้ “ เจ๊ใครนะ ? ” พยายามนึก