磨桌角 #磨穴

her favorite little snack

磨桌角 #磨穴

ใครที่มีความคิดอยากเป็นคาเฟ่เล็กๆเป็นของตัวเอง อยากให้อ่านบทความของ New York Times ที่พูดถึงเกาหลีใต้ ประเทศที่เผยแผ่วัฒนธรรมคาเฟ่เกาหลีเกาใจไปทั่วโลก เกาหลีใต้มีคาเฟ่ทุกมุมถนน รวมกันแล้ว 80,000 ร้าน และที่โหดคือปี 2024 มีร้านปิดตัวมากกว่าร้านเปิดใหม่แล้ว

คุณเอ้ยยยย ในยุคที่คนสมาธิสั้นลงทุกวัน และสื่อทุกอย่างก็สนับสนุนให้คนสมาธิสั้น หากคุณยังรักการอ่านหนังสือนิยายที่ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมากอยู่ ขอให้คุณภูมิใจในตัวเองเอาไว้เถิด เพราะเราก็ภูมิใจในตัวคุณเหมือนกัน 🥹 อย่าสมาธิสั้นตามโลกเลยนะ

นี่เพิ่งรู้ว่าพวกตัวอักษรในรายการทีวีญี่ปุ่น เจาทำจากโฟโต้ชอปแล้วมานั่งแปะทีละอันหรออ มันเครซี่มากกกก (เจ้าของแอคเค้าเคยทำงานดีไซน์ตัวอักษรสำหรับใช้ในรายการทีวี)

#ค่าเงิน จับตาดูค่าเงิน 19 ธันวา หลังมีข่าวปล่อยผ่านสื่อใหญ่อย่างนิคเคอิว่า แบงก์ชาติญี่ปุ่นน่าจะขึ้นดอกเบี้ยเป็น 0.75% (+0.5%) สูงที่สุดในรอบ 30 ปี 📌จะเกิดระเบิด unwind yen carry trade กับตลาดทั่วโลกอย่างที่คนวิเคราะห์ไหม รอชมกันค่ะ 📌หลายคนวิจารณ์ว่าเป็นการลีคข่าวล่วงหน้า

ต้นทางบอกว่า นักท่องเที่ยวจีนหายไปจากในเมืองก็จริงแต่พวกที่มารยาทแย่จริงๆคือพวกคนขาวเถอะ ส่วนในโควตคือ “ทำงานพาร์ทไทม์อยู่อ่ะ คนญปช่วงอายุ40-50นี่แหละมารยาทแย่สุดนัมเบอร์วันจย้า” อุ้ยยยยยยยยยยยยยย 555555555555555555555🤭🤭🤭🤭

ไปเสือกมาให้ละ สรุปเป็นตัวแม่เขาใหญ่ งานไหนจัดเขาใหญ่ไปกว้านซื้อมารีเซลหมด เท่ากับทำเป็นอาชีพมาหลายงานหลายปีแล้วปะ เงินลงทุนก็ลงกำไรจากงานอื่นๆ นั่นแหละใช่มั้ยน้า

อยากนอนทั้งวัน กับปล่อยห้องรกนี่ของจริง ช่วงไหนที่ซึมหนักๆ ห้องคือรกมาก แต่พอยิ่งห้องรกยิ่มหดหู่ จนต้องฮึบๆ มาเก็บห้อง

นิยามคำว่าผิวสองสีของแท้🤣 พี่บอลภราดรเล่นเทนนิสตั้งแต่ 5 ขวบ อยู่กลางแจ้งมาตั้งแต่เด็กเลย และก็ใส่ถุงเท้ารองเท้าผ้าใบตลอด คือดูแบบนี้ดูเป็นคนผิวคล้ำ แต่ดูสีผิวที่เท้าที่ใส่รองเท้าผ้าใบตลอดสิค่ะ คนละเฉดสีเลย แตกต่างมาก ผิวจริงเป็นคนขาวเลยนะ ใดๆนี้คือนักเทนนิสไทยที่เก่งระดับโลก

วงการเพลงทั่วโลกไม่ได้ยอมรับแม่หมีในฐานะที่เป็นเจ้าแม่คริสต์มาส แต่นับถือเชิดชูเกียรตินางอย่างมากในฐานะนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ เพราะในห้องอัดเธอไม่รับคำสั่งใคร ทุกอย่างจะต้องออกมาจากไอเดียของเธอ ตามที่เธอต้องการเท่านั้น เพราะทั้งหมดเป็นเพลงที่เธอเขียนเอง

ประโยคที่เศร้าที่สุด

เที่ยวคนเดียว เที่ยวบ่อย ไม่ว่าจะทริปสั้น ทริปยาว เลยไม่ค่อยให้ใครมารับมาส่งสนามบินเลย เพราะกะเวลาเดินทางเองสะดวกสุด จนวันนึงผู้ขอมารับมาส่งที่สนามบินทุกครั้ง ตอนแรกก็แบบ เออไม่ต้องมาหรอก หรือจะมาก็แล้วแต่ ก็แค่ได้กลับบ้านพร้อมกัน ไม่ได้อะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง แต่พอวันที่เห็นว่า

เมื่อก่อนก็คิดแบบนี้แหละ ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ต้องกะเวลาที่แน่นอนเน้นเวลาที่สะดวก แต่พอเริ่มโตหันไปเห็นคนอื่นมีครอบครัว มีแฟน เพื่อน มารอรับ ลึกๆในใจก็อยากจะมีเหมือนกัน