هم‌زمان با آرزوی اینکه کاش امشب آخرین شب عمرت باشه ساعت رو کوک می‌کنی برای فردا صبح.

خستگی من از کار نیست، از بی‌معنی شدن تلاشه.

دیگر هیچ اتفاقی از پسِ بیدار کردن لبخند در این قلبِ زخمی برنمی‌آید.

«اندوهگینم عزیز من، به سوگِ وطنی نشسته‌ام که هزار پاره در آغوش تاریخ افتاده است.»

دیگه نمی‌تونم قوی باشم. یه بغل امن میخوام!

زهی خیال باطل.

من دیگه تو دلم رخت نمیشورن یه لباس شویی خسته قدیمی اون توئه که مدام میاد تا وسط هال یه دور میزنه دوباره میره سرجاش از اول..

تکست بده، اینجا ایرانه شاید فردا نبودم.

ترسو‌ها منفور‌ترین دسته‌ی تاریخ‌ اند...

من فقط یک‌بار توی این کالبد زندگی می‌کنم که همین یک‌بار هم شد زنی در خاورمیانه. دلگیر و دلسوخته‌ام برای این کالبد جسور و سرکوب شده.

امروز میل به زندگی ندارم، مثل دیروز و پریروز و هفته پیش.

برای شرح دقیق وضعیت روحیه‌ام باید مثل فروغ فرخزاد بگم: در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام، گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم اما حقیقت این است که خسته هستم، می‌خواهم فرار کنم، می‌خواهم بروم و ناپدید شوم.

هرکس شبیه به جایی میشود، پس ما شبیه به وطن شدیم.. غمناک، خسته و رنجیده...💔

در غم خلاصه می‌شد.

در پی آن همه خون که بر این خاک چکید ننگمان باد این جان شرممان باد این نان

سوگوار دیده بودی بر کالبد بی‌جان کشته‌اش کِل بزند؟ عزیزمُرده با دستمال رنگین دیده بودی؟ دور تابوت کشته‌اش چوبی بکشند؟ مادر دیده بودی؟ درهمان مکان که فرزندش گلوله‌خورده، دست به رقص برآورد؟ اینک این مائیم،شاهد هول‌آورترین وداع انسان با انسان در پرفریب و نیرنگ‌ترین روزگاران.. #کلهر

حالم مثل اون تیکه‌ای از آهنگ شجریانه که میگه: نذر کردم گر از این غم به در آیم تا در میکده شادان و غزل خوان بروم..

پی‌‌ام‌اسی که تورو نکشه یه کاری میکنه تو بقیه رو بکشی.

«امروز صبح اصلاً دلم نمی‌خواست از رختخواب بیرون بیایم. می‌خواستم تمام روز دراز بکشم و در رؤیا باشم.» - از نامه‌های آنتوان چخوف و اولگا کنیپر.

یک روز فوق العاده دیگه در کشور عزیزم که کاش یک آجر بیفته تو سرم دیگه این روز فوق العاده ادامه پیدا نکنه.