Sararıp solan tek şey çiçek değil.

“bir umut vardı içimde kaybettim yirmilerimde her şey ne güzel diyeceğime kayboldum yirmilerimde.”

Ne uyuyabiliyorum ne uyanabiliyorum, işkence gibi.

anlaşılmamak.

İçinde yanan gamı boşver, değmez, dünya bundan ucuz.

Saçları gür ve kabarık olan kızlar ciddi anlamda hayata bir sıfır geride başlıyor, yıldım yani …

Zor dönemlerden geçerken anlarsın bazı şeyleri. Çalmayan telefon, sorulmayan o nasılsın sorusu. Verdiğin değerin sana değersizlik olarak dönüşünü o gün görür, herkese koşmaman gerektiğini o gün anlarsın.

Gelenlerin gidenlerin, yakınımıza ya da uzağımıza düşenlerin, olanların olmayanların, içimizi hafifleten ya da ruhumuzu ağrıtanların… Bir sebebi var, olmalı.

Birinin size ne kadar değer verdiği, sizin iyi ve kötü günlerinizde yanınızda olup olmayışından anlaşılmaz bence. Eğer o kişi kendisinin iyi hissettiği bir hayat döneminde yanında sizi istiyorsa, asıl bu değerden ve sevgiden gelir. Benim değer turnusolum bu şekilde değişti artık.

Fazla alttan alıyoruz ya bazı şeyleri. Olsun diyoruz, başka çerçevelerden bakıp kendi içimizde temize çekiyoruz. Ya iyiyiz ya da saf.

Sorsalar içtenlikle, ben de en içimden anlatsam öylece. Dinleseler ve anlasalar… Başka olsa… Bazı şeyler başka olsa, başka yaşansa. Bunun bir ihtimali olsa, oluru olsa, olabilse. Keşke. Zaten çoğu şey, çoğu zaman sadece koca bir keşke. Neyse.

Okulunu okudum ama hâlâ kendi olumsuz otomatik düşüncelerimle baş edememekteyim.

Hayâlleri çoktu, oluruna inandığı hiçbir hayâli yoktu.

İkisi de yürür, kimi mutluluğunu arayarak yürür o yolu kimi hüznünden kaçarak.

Kalbi üzülünce yaşı küçülüyor bence insanın. Biri kırılan oyuncağını onarsın istiyor mesela, onaramasa bile gelip saçlarını okşasın istiyor. Oyuncağının dağılmış parçalarını tek tek toplayıp ona yeni bir oyuncağın hayalini anlatsın istiyor hiç yoksa, istiyor tıpkı çocuk gibi.

Sırf daha kötü hissetmemek için sürekli kendi içinde sessizce savaş vermeyi kime nasıl anlatayım ki…

Bâri bir parça neşe kalsaydı içimde.

gözleri nemli. yaşlar uğramış kirpiklerine, belli. içinde bir elem rüzgârı demin esmiş sanki. kopkoyu bir gamla tanışıyorum o kırgın bakışında şimdi. yazık. sanki ahdı var orda yanan tek ışığın da sönüşüne. o zifirinin gelişini gördüm nemli gözlerinde. kurusun, durulsun istedim.

bazı yaşlar var, hiç de hakkıyla yaşanmayan.

Hüzün kapısını çalınca ruhu kalemini arardı onun. Tek tesellisiydi, faydasızdı belki ama en güzeliydi. Onundu çünkü, onun kendine has tesellisiydi.