شما رو نمیدونم ولی من دلم به هیچی خوش نیست.

هیچ وقت فکر نمی‌کردم این‌همه با یک شخصیت خیالی همزادپنداری کنم و هر لحظه و هر حسش رو درک کنم.

میگذره؛ ولی عمر، شوق، علاقه، فرصت، عشق، جوونی و ... مارو هم با خودش برد.

چند هفته از درس فاصله گرفتم و حالا برگشتن بهش برام از هر کاری سخت‌تر شده. انگار اون ریتم قبلی کامل از دست رفته. نه محل خوندنم مثل قبله، نه تایم‌های آزادم، نه حتی حال‌وهوام. همه‌چیز عوض شده و من نمی‌دونم چطوری دوباره برگردم به همون روتینی که یه زمانی برام طبیعی و راحت بود.

تنها چیزی که باعث میشه یکم درس بخونم امید این بیچاره به منه. مجبورم درس بخونم تا خونه زندگی این رو بسازم و از بی پولی نجاتش بدم.

Fuck Ramadan

چقدر ساده و ضعیفم من.

تنها خوبی ماه رمضان اینکه میتونم بدون قضاوت خانواده در روز پنچ وعده غذا بخورم.

Don't stop talking about Iran.

می‌خواستم سه تا وی بخرم برای باشگاه، دونه‌ای ۳۹۰۰ بود و گذاشتم تو سبد خریدم که چند روز بعد پرداخت کنم، امروز که رفتم تسویه کنم شده بودن دونه‌ای ۵۹۰۰؛ تو سه روز.

ای ماه من و ای بتِ شیرین‌سخنم از روی تو روشن شده جان و تنم.

جواب آزمایشی که نگرانش بودم رو بردم نشون دکترم دادم و دکتر در جواب آزمایشم برام یک آزمایش دیگه نوشت و الان من کوه استرسم.

چقدر دلم میخواد باهاش حرف بزنم و چقدر بیشتر از این کار میترسم.

واقعاً نمی‌فهمم چرا روزه می‌گیرید این همه آدم بی‌گناه کشته شدند و خدا ندید، چطور باور کنم خدایی که این صحنه‌ها را ندید، حواسش به لقمه‌ای باشه که من و تو می‌خوریم؟

واقعاً خسته‌ام. خیلی وقته که دیگه توان ادامه دادن ندارم؛ فقط مثل ربات روتین‌ها رو تکرار می‌کنم، بدون هیچ حسی. دلم می‌خواد از زندگی مرخصی بگیرم، بشینم جایی آروم، بخندم، گریه کنم، با یکی که واقعاً گوش می‌ده حرف بزنم، بدون قضاوت و بدون ماسک. فقط برای چند لحظه خودم باشم و خوشحال باشم

واقعاً حس بدیه که هیچ کس به یاد آدم نباشه و بهش أهمیت نده.

اگه یه نفر یهویی براتون عکس از خودش فرستاد، ازش تعریف کن بگو چقدر قشنگه، چقدر زیباست، چقدر روزتون رو بهتر کرده. مثل من، ترسو و بی‌خایه نباشید.

خیلی معذرت ولی شرایط فعلی کشور و در عین‌حال میل به بقا کاری کرده که دقیقاً این شدم