Ben bir insanım, insanca olan hiçbir şey bana yabancı değildir...

Akşam olur gün eskir. Aylar geçer yıllar eskir. Yolun yarısından sonra insan eskir. Eskimeyen bir kaç şey varsa hayata dair, Biri yarın, biri umut, biri sevgi, biri mavidir...

Bazen gidersin bir yerlere sen orada olmazsın; bazen de kalırsın olduğun yerde gören olmaz seni. Neredesin ne sen bilirsin ne de başkası anlar...

Mağlubiyetin takısıdır "Keşke" Kaçırılmış fırsatların, Bastırılmış duyguların, Harcanmış hayatların, Boşa yaşanmış, Ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, Gecikmiş itirafların ağıtıdır...

Hayat devam ediyor, İstesen de, istemesen de. Saat saat tükeniyor günler, Yaşasan da, yaşamasan da. Nasıl olsa bitecek hayat, İçinde olsan da, olmasan da. Sen değilsin dünyanın merkezi, Dönmesine devam edecek. Bitmeden ömür, durmadan yürek, Çağırmadan toprak, yaşamaya bak...

İnsan aynı anda hem iyileşmeye. Hem yas tutmaya. Hem affetmeye. Hem unutmaya. Hem sevmeye . Hem de sevilmeye çalışıyorsa; Bu büyük bir yüktür. Bir eziyettir. Aynı zamanda bedene de. Kalbe de çok ağır gelir...

Bir gün her şey özüne dönecek. En saf, en masum haline. En zalim dahi oturup diz çökecek, derin bir pişmanlıkla. Bu muhakkak olacak. Anlayacak ve arınacak herkes.. O gün pek kıymetli olacak insan, bugün henüz ne idüğü belirsiz, yolu şaşmış bir mahluk...

Gecenin sessizliğinde ıslığımı çalıyorum. Kelimelerden tasarruf edip suskunluğu seçiyorum. Ruhumdaki avare akıllanmaz biliyorum.. Cebimde umutlarım. Ah şu çocuksu yanım ve her şeyi unutup iyi niyetle gülümsüyorum...

Evler, dükkanlar, camlar, tahtalar onarılırdı elbet. Peki ya insanlar? Ya onların yaraları? Yıkıntıları? Ya gidip de dönmeyenleri, geride kalanları...?

Her şeyin yoluna gireceğine inanarak sabrettim. Ama bazı yollar çıkmaz sokaktı, bazı insanlar da yanlış duraktı...

Suçlamak anlamaktan daha kolaydır. Çünkü anlarsan, harekete geçmen ve değişmen gerekir. Velhasıl; eylemlerdir bir insanın gerçekte kim olduğunu ortaya koyan. Sözler ise sadece kimmiş gibi göründüğünü...

Doğrularını bildiğim yalanları, yeminler ederek anlattınız. Şimdi o kadar umursamaz bir hal içindeyim ki, kim ne derse desin, kim ne yaparsa yapsın. İçimdeki güneşle yolumu kendim aydınlatıyorum. Nâzım Hikmet'in dediği gibi; Kalbiniz gibi kalplerde olun hep...

Kefenine sarılmış ölünün bir nefes fazlasıyız Toprağa acele eden kalbin ertelenmiş çarpıntısıyız Güneşten ödünç aldığımız bir sabah kadar geçiciyiz gölgesi uzun , ömrü kısa bir akşam vaktiyiz Adımız anılmadan silinen ayak izleriyiz . Zamanın avuçlarında ufalanan suskunluğuyuz...

Zaman, yine alır gider zamanı. Umutlar başıboş, sarhoş kalır. Ne geçmişte olur gözün, ne gelecekte. Bir umursamaz sarhoşluk içinde, Kâh yapar, kâh yıkarsın gönlündeki sarayı...

Her insan öldüğünde bu söz gelir aklıma; Yarına çıkacağımız bile kesin değilken, nasıl da duyarsızca yaşıyor ve nasıl da hiç ölmeyecekmiş gibi hesaplar içine giriyoruz. Ne çok gönül kırıyor, ne çok zulmediyor ve ne çok kibirden kuleler inşa ediyoruz...

İnsanı öğrendim Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim Sevmeyi öğrendim Sonra güvenmeyi Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu Sevginin, güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim...

Şimdi senin o durgun ve her şeyden çekilmiş halini, bir yaşam tembelliği zannediyorlar...

Kim olursak olalım, ne iş yaparsak yapalım Geride kırgın, küskün ve üzgün insanlar bırakarak ilerlemek kimseyi makbul bir yere götürmez...

Bir şey oldu bu insanlara, kimse kimseyi sevmez oldu Sinsi bir tür nefret başını çıkardı bütün duyguların arasından. Alaycılık bütün üslupların arasından belirginleşmeye başladı cin olmadan adam çarpanlar yeni kurallar koydular sanki Ve kaptırdı insanlar kendini bu düzene...

Gösterişe, abartıya ihtiyaç duymadan yaşanan; temeli sağlam insan ilişkilerine inanırım. Kendi hâlinde olmaya, omurgalı bir duruşa, Nazik olmaya, ağırbaşlılığa, arkası dolu cümlelere ve çıkarsız sevgiye inanırım. Çünkü bir insanı güzel yapan güzelliği değil, kişiliğidir...