Ben umudumu, değer verdiğim insanların hayatında bir yerim olmadığını gördüğüm an kaybettim..

insanların kalpleri cennet değildir, içinde kalmak için kendini yorma..

Dupduru bakan ve dürüst konuşan her şeyi seviyorum..

Değer ağırdır, taşıyabileceğinden emin olduğunuz insanlara verin..

Kendimi denizlere benzetiyorum, soğuk, uzak ve ölümcül ama sevene her zaman büyüleyiciyim..

Ne mi yapacağım bundan sonra? Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye..

Yaramaz bir çocuk olarak büyüseydik belki şimdi mutlu olurduk. Bize uslu durmayı öğrettiler ama duygularımızı hiç dinlemediler.

Suyun içindeyim, çırpınıyorum. Sanki ölmüyorum ama sürekli boğuluyorum..

hevesi kalmamış biri için her şey biraz önemsizdir..

"Bütün duyguları anlatmaya yetecek kadar kelime yoktur. Zaten gerek de yoktur."

Eğer birini bir daha görmemeye karar verdiysem, o kişiyle aynı ortamda bulunsam bile, hatta karşımda otursa bile ben o kişiyi bir daha görmem..

Sevilmemesi gereken biriymişim gibi hissettiriyorlar..

Kaç yaşında olursam olayım moralim bozulduğunda insanlardan uzaklaşma huyumu aşamıyorum..

Hüngür hüngür ağladıktan sonra banyoda kimse görmeden yüzümü yıkıyorum çünkü ben ailenin hiçbir şeyi kafaya takmayan duygusuz çocuğuyum..

Beni sevmediler. Neden bilmiyorum!.

bir şeylere geç kalınmışlık hissi var içimde.yaşanılamayan mutluluklara.yaşanılmamış aşklara.gerçekleşememiş hayallere.gidelemiyen o şehirlere, o ülkelere.yani bazen sadece durursun,bir an düşünürsün gecenin sessizliğinde.Aslında her şey akıp giderken en çok kendine geç kalırsın

Zaman zaman öyle sıkıntı basıyor ki, dünyaya geldiğime bin kere pişman oluyorum.

Kendime çok üzülmeme rağmen, elimden hiçbir şey gelmemesi..

Aynaya bakıyorum ama karşımda gözleri eskisi gibi parlamayan, neşesini kaybetmiş, sürekli düşünen ve yorgun biri var..

Gitmek istediğin belli bir yer yok ama kalmak istemediğinden artık eminsin.