گاهی محل کار، ادامه‌ی همان خانه‌ی کودکی‌ است؛ رئیسی که نمی‌بیند، همکارانی که مقایسه میکنند، و تو که هنوز تلاش میکنی "به اندازه‌ی کافی خوب" باشی.

زن، زمانی که نمیتواند خشم خود را بشناسد، آن را می‌بلعد و اسمش را "بخشش" میگذارد! ما در روانکاوی به این میگوییم: فروپاشی مرزها!

اضطراب یعنی ترس از چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده. ذهن برای بقا اغراق میکند!

یه مغازه کوچیک میخوام که توش کسی عجله نداشته باشه. هرکی میاد یه کتاب برمیداره، یه قهوه میگیره، میشینه یه ساعت واسه خودش زندگی میکنه. بی سر و صدا. بی استرس. مثل خواب خوش وسط ظهر...

واکنش مغز به خیانت: "سوختگی چند لایه‌" اسکن fMRI نشان میدهد کشف خیانت، همان مناطق مغزی را فعال میکند که "سوختگی شدید جسمی " (Pain Matrix) فعال میکند.

قربانیان پارانویا اغلب میمیرند و زنده میشوند!عشقشان را دفن میکنند تا همسر بیمار آرام بماند. این همان خشونت نامرئی است!

وقتی درمانگر به بیمار (پارانوئید) میگوید: همسرت بی‌گناه است، بیمار نتیجه میگیرد؛ درمانگر عاشق همسر من شده! با هم توطئه کرده‌اند! اینجا درمان به بن‌ بست میخورد.

وقتی زن از خیانت، دروغ یا بیهودگی رابطه میگوید و ما درمانگران سریع میگوییم خشمت رو ببخش!" "رهایش کن!" "منفی‌ گرایی نکن!" این جنایت علیه عدالت درونی زن است! خشم او سوختِ بازپس‌گیری قدرت ازدست‌ رفته‌اش است. پیشنهاد "بخشش زود هنگام" فقط نسخه‌ای‌ است برای سکوت اجباری.

گاهی وقتا وسط یه مشاوره میفهمم همون حرفی که دارم به مراجع میزنم، خودم تو زندگیم جا گذاشتم:)

به من نگویید "عشق ما متفاوت است". مغز انسان در شرایط استرس مالی مزمن، از نظر بیولوژیکی تغییر میکند. هورمون‌های استرس، هورمون‌های عشق را میکشند. این یک قاعده است، نه یک استثنا!

خستگیات را جدی بگیر❤️

ما به‌ تدریج پیش می‌رویم؛ هیچ عجله‌ای نیست.

دفعه بعد که نام اسکیزوفرنی را شنیدید، به یک قاتل روانی فکر نکنید. به آن جوان ۲۰ ساله‌ای فکر کنید که دارد با تمام قدرت به صداهایی گوش می‌دهد که به او می‌گویند خودش را از پشت بام به پایین پرت کند. و بعد از خود بپرسید: آیا ترس ما از آنها، در واقع فرار از مسئولیت کمک به آنها نیست؟

خیانت پایان ارزشمندی تو نیست❤️

او از اختلالش به عنوان اسلحه استفاده کرد و از خیانتش به عنوان سپر. و تو در نهایت، هم مجروح شدی و هم متهم به بی‌ تفاوتی!

وقتی شما به فردی که سرطان دارد میگویید "بجنگ"، او را تحسین میکنید. اما وقتی فردی را میبینید که در حال مبارزه با اختلال افسردگی است، به او برچسب ضعیف یا دراماتیک میزنید؟! این حماقت محض است.

انتخاب خودکشی، یک پارادوکس غم‌انگیز است: فکر میکنی با ناپدید شدن، درد دیگران را کاهش میدهی، در حالی که در واقع، درد خودت را برای همیشه در قلب هر کسی که تو را دوست دارد، حک میکنی. تو دردت را تمام نمیکنی؛ آن را همیشگی میکنی. آیا این واقعاً همان چیزی است که برای عزیزانت میخواهی؟

صدایی به تو میگویید:"اگر صدای قلب مادرت را چک نکنی، و او واقعاً مرده باشد، تو مقصر هستی. تو آنقدر خودخواه بودی که مشغول تماشای تلویزیون شدی و نفهمیدی که مادرت در کنارت جان داد." این ذات OCD است!

من ذاتاً آدم شادی نیستم، اما داشتن شما به شدت از غم من کم می‌کنه.

کسی که هیجان‌زده‌ات می‌کند اما آرامت نمی‌کند، خطرناک‌تر از کسی است که سرد است.