“Orada duramadın.” Hiç böyle bir ilişkide bulundunuz mu? Bir taraf tüm kalbiyle bağlanmışken.. Diğer tarafın o bağı taşıyamadığını görmek ne kadar yıkıcıdır, değil mi? Sevdiğimiz kişiye her şeyinizi verirken onun bunu kaldıramayıp gitmesi.. ruhumuzda onarılmaz bir boşluk bırakır.

Mesele hiçbir zaman “sen” olmadın. Önce “yaralanan ben’dim” sonra “iyileşen ben” oldum.

Kolektif bilinçdışı malzemeleri, bilinçdışında kalmaya devam ettikçe, birey farklılaşmamış- bireyleşmemiş olur.

“Kim olursan ol, senin adın eski sevgilim olarak kalacak.” diyordu. Çünkü başka bir ad verirsem, yeniden bir yer açmam gerekir. Ve o kapı bir kez kapandıysa, aynı yerden tekrar yürünmez. Bu, unutmaktan değil, korumaktan. Kendini, ve biraz da onu..

Sadece “hayatta kalmak” için değil, “yaşamak” için de çaba göstereceğim diyordu. Kendim için.. hatta belki de “yalnız düşünen nice insan için”

Eğer başka bir yer varsa… orada karşılaşırız dedi. Ama yoksa da bilsin isterim: Olmadı diye üzülmedim… yaşandı diye sevindim.

“Beni bir gün hatırlarsan… ben hep oradaydım. Ama sen hiç tam orada olmadın,” dedi… Yine de bir gün çağırırsa diye bekledi, çünkü terk edilmekten çok yok sayılmak yaralıyordu içindeki çocuğu.

“Çok özledim seni. Biz n’yapacağız? Ne yapıp ne edip hiç mi kavuşamayacağız?” dedi… Yine de bekledi, çünkü vazgeçmek, içindeki umudu öldürmekti. Umutsuzluk korkutuyordu, o yüzden hep yarım kalan bir bekleyişte kaldı.

Uyum sağlamış olman, doğru yerde olduğun anlamına gelmiyor..

Ee imza işte.

Bir terapist olarak en değerli yolculuklardan biri, kendi karanlığına cesurca bakmaktır. Kendi analiz sürecinden geçen, yaralarını fark eden ve onları deneyimsel repertuvarından geçiren terapist; danışanının karanlığıyla da korkusuzca yüzleşebilir. Ekol ne olursa olsun, teknikten

Dücane Cündioğlu: "Adam komşusuna üzülmüyor. Ama Gazze, Sudan, falan filan için acı çekiyormuş gibi yapıyor. Çekemez ki. Onların hiçbirinde duygu yok. Hissedebileceğin kadar yakında olandan başla üzülmeye."

#YaŞenolYaİstifa

Kendimize dair şüphelerimiz ne kadar büyükse uyanış da o kadar büyüktür. Bu şüpheler ne kadar az ise uyanış da o kadar küçüktür. Şüphe yoksa uyanış da yoktur.

Kimse size sevgi dolu gözlerle bakmadıysa ya da görmediyse, kocaman bir gülümseme yayılmadıysa, siz de kendinizle ilgilenmenin başka yollarını arar ve kendinizi yatıştırmaya çalışırsınız. Bu bazen madde, bazen pornografi, bazen seksüel dürtüler bazen alışveriş bazen aşırı üretme

Ağustos da bitiyor… Bir yaz daha geçti anlamadan. Oysa yapacak çok şey vardı, zaman hep eksikti. Ve güz geliyor, Ömür Hanım… Dünya usul usul aydınlık sabahlarını yitiriyor, göğün maviliğinde bulutların seferi var. Belki de kaybolan yaz değil, bizim içimizdeki ışık..

Yıllar önceki olayların bugün ifşası mağduru korumuyor, faili güçlendiriyor. Bu paylaşımlar cesaret vermekten çok geçmiş travmaları yeniden tetikliyor. Toplumsal cinsiyet rolleri faili korurken mağdur bir kez daha yalnız kalıyor. Hukuktan umudu kesmiş bir toplum olarak sosyal

“Sana hissettiğim şeylerin hepsi gerçekti.” Dedi ve ekledi; bunlar artık senin değil, benim duygularım. Ben yaşadım, gördüm, dönüştüm. Şimdi bu hikâyedeki yerimi sana değil, kendime veriyorum.”

Cinsellik bazen sadece bir dürtü, bazen de bir kaçış haline gelebiliyor. Ama insan kendini tanımaya başladığında, bu durum değişiyor. Artık biriyle birlikte olmak, sadece bedensel bir şey değil; kendini hissetmenin, kendine temas etmenin bir yolu haline geliyor.

“Zhang et al.” have to be the most cited authors alive.