جناب پرهام عزیز، بهتر نیست وقت و انرژی خود را در همان حوزه تخصصی خودتان و غور و تعمق بیشتر در محصولاتِ «شاهکار»های رسانه‌ای که نام بردید متمرکز کنید؟

Jamal Abdi’s video is not analysis, or critique. It is a calculated political attack, echoing the same propaganda lines the Islamic Republic has used for years against independent media. He accuses Iran International of “manufacturing consent for war.” But what we have done,

سردار قالیباف که به پاس کارنامه پربارش در سرکوب و کشتار مردم ایران، از جمله «لوله کردن دانشجویان در کوی دانشگاه تهران» به ریاست مجلس رسیده است، از امضاکنندگان بیانیه علیه ایران‌اینترنشنال تقدیر و آن را از عناصر اصلی امتیاز راهبردی جمهوری اسلامی دانست.

رفتار جمهوری اسلامی با ایران، رفتار یک حکومت اشغالگر است. خامنه‌ای همین اواخر گفت «می‌خواهند ایران را از چنگ انقلاب اسلامی در بیاورند.» او ایران را در چنگ خود می‌بیند. جمهوری اسلامی می‌تواند تا ابد بر کسانی که این نظام و ایران را یکی می‌دانند حکومت کند.

جمهوری اسلامی در همه عرصه‌ها شکستی تاریخی خورده است. توسعه علم و فناوری پیشکش، حکومت دینی در عمر ۴۷ ساله خود نتوانسته یک مجتهد، یک آخوند باسواد یا حتی یک نوحه‌خوان درست تربیت کند. تنها دستاوردش، پرورش حامیان فاسد و تبهکار بوده و بس. خامنه‌ای، هم به ایران آسیب زد هم به دین!

جمهوری اسلامی به دنبال دستاوردی تبلیغاتی برای جبران شکست‌ عظیم اطلاعاتی و عملیاتی در درگیری اخیر با اسرائیل است تا روحیه حامیانش را حفظ کند. حمله به اتباع افغانستان، شهروندان یهودی و بهایی، روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی، همه در چهارچوب طرح دستاوردسازی برای نظام صورت می‌گیرد.

جمهوری اسلامی به قبل از ٢٣ خرداد باز نخواهد گشت. نظام به تدریج توان حکمرانی را از دست می‌دهد. فقدان مشروعیت داخلی و بین‌المللی، ضعف شدید دفاعی و بازدارندگی، فساد سیستماتیک، و ناتوانی در تولید روایت، نظام را از نفس خواهد انداخت. خامنه‌ای در ته چاهی گرفتار است که خود حفر کرده است!

آقای عطریانفر می‌‌گوید در شرایط جنگی باید از نظام دفاع و از «جامعه مدنی و دولت مدنی» سخن گفت! بزرگ‌ترین دشمن جامعه مدنی و دولت مدنی در ایران کیست؟ چه کسی با مردم ایران در ستیز و جنگ دائم بوده؟ دعوت‌نامه حمله به ایران را چه کسی به آمریکا و اسرائیل فرستاده؟

درست یک سال پیش و در همین دقایق، چند گلوله‌ از بیخ گوش ترامپ رد شد! سالی که گذشت، مملو از حوادث حیرت‌انگیز تاریخی بود و این طومار، همچنان در حال باز شدن است.

سال گذشته این روزها اسد در سوریه بود، نصرالله، هنیه، سنوار، سلامی، حاجی‌زاده و ده‌ها فرمانده دیگر حزب‌الله، حماس و سپاه زنده بودند و خامنه‌ای در کمینگاه نبود. چند روز پیش محسن رضایی در مراسم بزرگداشت سلامی گفت: ما در جنگ موفق شدیم ولی باید مراقب بود مغرور نشویم.

بعد از جنگ ١٢ روزه، مدعی «انسجام ملی» بودند اما همان‌طور که انتظار می‌رفت، انسجام‌شان یک هفته هم دوام نیاورد. شکست سختی که جمهوری اسلامی در این جنگ متحمل شد، پایگاه حامیانش را مسئله‌دار کرده و نظام با بی‌شمار پرسش‌های بی‌پاسخ روبروست. حالا همدیگر را متهم به خیانت می‌کنند و دنبال

جنگ دوازده‌روزه میان ایران و اسرائیل، فراتر از هزینه‌های نظامی و سیاسی آن، به نقطه‌ای تعیین‌کننده در ذهنیت جامعه ایران بدل خواهد شد. جنگی که شاید از نظر نظامی همچنان ادامه پیدا کند، اما از منظر روانی، به پایان رسیده است: پایانی به سود واقع‌بینی، و به زیان توهم و خودفریبی. برای

بیژن عبدالکریمی می‌گوید مصطفی مهرآیین، بیمار روانی است و در نامه‌هایش به آقای خامنه‌ای بی‌احترامی کرد. می‌گوید موساد پشت فیلم «برادران لیلا» بوده. می‌گوید کاووس امامی جاسوس نبود اما دوربین‌هایی به او دادند که از تاسیسات هسته‌ای جاسوسی شود! سند؟ «بچه‌های اطلاعات به من گفتند»!

ایران در ١٢٠ سال گذشته، شاهد دو انقلابِ بزرگ بوده و در هر دو انقلاب، ایرانیانِ خارج از کشور، نقشی عظیم و سرنوشت‌ساز داشته اند. ولی گروهی از «متفکران» و «همه‌چیزدانانِ» معاصر، بر این باورند که امروز هیچ حرکتی در خارج نمی‌تواند موثر باشد!! ١١٩ سال پیش با چاپ روزنامه در قاهره و

چرخ اقتصاد، و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های عمرانی و صنعتی به برکت سودای خام خامنه‌ای برای ساختِ بمبِ شیعه، متوقف شده است. آب نیست، برق نیست، بنزین و گاز به سختی تامین می‌شود. حالا دولت می‌خواهد با حلوا حلوا گفتن و تغییر نامِ «فلاکت حکمرانی» به «نشاط اجتماعی»،کام مردم را شیرین کند!