ด้วยความสัตย์จริง “หนังสือ” คือวัตถุสุดอันตราย 1 ในสิ่งที่ไม่ควรซื้อให้คนอื่น ไม่ว่าจะเลือกสุ่มสี่สุ่มห้าหรือตั้งใจเลือกสุดชีวิต …ก็ไม่มีทางรู้เลยว่าหนังสือเล่มนั้นจะกลายเป็น “ของขวัญ” หรือ “ขยะ” เคสนี้ไม่ใช่วัฒนธรรมจับฉลาก แต่ปัญหาคือของที่เลือกมาจับฉลากต่างหาก

อันนี้สงสัยเฉยๆ นะคะ อยากถามคุณนข. เล่น #คุยกันคุณนักเขียน สมมติว่า ถ้าต้องเลือกระหว่างเรื่องนึงที่มีนักอ่านชอบมากๆ แต่แนวเรื่องมันไม่มีทางแมส กับ อีกเรื่องที่แต่งแล้วแมสมากๆ ไวรัลสุดๆ ยอดขายหลักพัน แต่คนไม่ค่อยจดจำ ถ้าเป็นคุณนข. จะเลือกแบบไหนกันเหรอคะ

ตั้งแต่เขียนมาไม่มีเรื่องไหนเลยที่แมสหรือว่าดังเปรี้ยงปร้าง รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันจะไม่ดัง และขายไม่ค่อยได้ แต่ก็เขียนตามใจตัวเองมาตลอด เพราะคิดว่าถ้าเขียนเรื่องที่เราอยากอ่านและชอบ เราจะเขียนออกมาได้ดี ขายไม่ได้ก็ส่วนขายไม่ได้ แค่ไม่ตรงกระแสนิยม แต่ไม่ได้หมายความว่างานไม่ดี

เหตุผลที่เอางานเขียนมาเป็นงานประจำไม่ได้ก็ตามนั้นแหละ นอกจากเขียนตามใจตัวเองก็เขียนช้าอีกต่างหาก ก็ออกไปทำงานหนักเพื่อเอามาซัพพอร์ทงานที่เรารักต่อไปค้าบ🥲🥲

จัดกระเป๋าเสร็จเอาไปชั่งหนัก 23 โลแบบเป๊ะๆ ขนของเหมือนจะไปอยู่เป็นปี แต่จริงๆ แค่อาทิตย์เดียว มีแต่ของใากล้วนๆ ถมบ้านได้

โฮสทำอาหารเช้าให้ เมื่อวานนี้ผัดข้าวเม่า พอทน วันนี้ผัดสาคู พอเลย 😭😭😭😭😭😭

เพิ่งกลับมาจากอินเดีย รอบนี้ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนเลย เพราะตั้งใจไปงานแต่ง แต่สนุกมากๆ โฮสดีมากๆ แบบมากๆ มีโชคดีทีมีแต่คนใจดีด้วย เดี๋ยวปีหน้าไปใหม่

พี่ลอกคราบน้องเลยเอาไปทำเป็นชุดกันฝนให้ มีพี่งูผ่านมาเห็นก็อยากได้บ้าง555555 น่ารักอ่ะ

Full House, 2004 (สะดุดรักที่พักใจ) แมสไปทั่วโลก อยู่มาทุกยุคทุกสมัย...ไม่จมไม่หาย

เมื่อปลายปีกลับไปอินเดียแล้วทุกคนรอบตัวบิ๊วมาก มีผัวยังจ๊ะ ชอบคนแบบไหนเดี๋ยวช่วยหาให้นะ ขนาดลุงตาบอดเข้าไปนั่งคุยด้วย ยังถามแต่งงานยัง ฉันมีคนรู้จักนะที่แนะนำให้ได้ แบบโอ๊ย...สังคมไม่ต้องช่วยเหลือมากขนาดนี้ก็ได้

แล้วเหมือนโดนทดสอบตลอดเวลาเธอจำฉันได้ไหม เราเคยเจอกันนะ ทำไมเธอจำไม่ได้ แล้วใครจะไปจำได้วะ ตอนนั้นสิบขวบตัวเท่าหอย ผ่านไปเป็นสิบกว่าปี โตเป็นหนุ่มสูงกว่ากันเป็นศอก ไว้หนวดไว้เคราคือจะเอาอะไรไปจำได้ แล้วถามกันแบบนี้เป็นสิบคน

แม่ถามละว่ายังไม่เขียนนิยายเรื่องใหม่อีกเหรอ แล้วงานเยอะมาก อยากแต่จะนอน แต่ถ้าจะเขียนก็ต้องวนกลับไปอ่านเรื่องที่เคยเขียนก่อน ไม่ได้เขียนแป๊บๆ ก็ลืมภาษาละ

ตอนไปงานแต่งในโบสถ์โฮสซิสนี่ก็ไม่ได้ไปนั่งรวมกับโฮสแต่นั่งแถวหลังมาหน่อยกับพวกเพื่อนเจ้าสาว แล้วนั่งเรียงกันสามคน นี่คนพุทธ ถัดไปคนฮินดูแล้วก็อิสลามอยู่ในงานคนคริสต์

แม่ฉันถามวันเว้นวันว่าเริ่มเขียนนิยายยัง ทวงให้แทนนักอ่านทุกคนไปแล้ว

ไหนๆก็เริ่มเอาละครมาทำเวอร์ชั่นวายแล้ว ทำเรื่องนี้ที ดูซิเกย์ต่างวัยจะมาอยู่บ้านเดียวกันยังไงไม่ให้ตีกันตาย

มึง หมาไทยดังใหญ๋แล้ว พี่เขามาส่งของ เจ้าของบ้านบอกว่าเข้ามาได้เลย หมาไม่ดุหรอก แล้วไอ้หมาก็เข้ามากัดประตูบ้านทันที สงสารพี่เขามากจริงๆ 55555555555

While some struggle others are drowning in success..