สถานะคนคุยมันครึ่ง ๆ กลาง ๆ ที่เกือบจะใช่แฟนแต่ก็ยังไม่ใช่ ค่อนข้างประหลาด แล้วจบที่คุยแต่ไม่ได้คบทุกที นี่เลยมองว่าคนเราสามารถคบแล้วเรียนรู้กันได้ ไม่ใช่ก็แค่แยกย้าย จะได้ไม่เสียเวลาทั้งสองฝ่าย

ยกให้เขาเป็น my one and only ตั้งแต่วันแรกที่คุยละ จนเป็นกันแฟนก็ยังแบบนั้นเหมือนเดิม

คุยกับแฟนได้ทุกเรื่องจริง ๆ เข้าใจคำว่าคุยภาษาเดียวกันละ ไม่รู้ว่าเพราะช่วงอายุหรืออะไรแต่มันดูเข้ากันได้ในหลาย ๆ อย่างอะ

เราทุกคนต่างเป็นเกือบหมด รู้สึกว่ายิ่งโตยิ่งเหนื่อย แบกรับภาระ ทั้งความกดดันในหลายๆอย่าง พอโตถึงได้รู้ว่าชีวิตผู้ใหญ่จริงๆ ไม่ได้เหมือนที่ตัวเองในวัยเด็กจินตนาการไว้เลย

กับบางคน พอเราเสียความรู้สึกกับเขาอยู่บ่อยๆ นานๆเข้า เราจะมองเขาเปลี่ยนไปจริงๆนะ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว

บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองโคตรเอาแต่ใจเลย

มีวิธีแสดงออกว่าหวง แต่ทำให้เค้าไม่อึดอัดมั้ย

คอนเท้น i told พระแม่ นี่คือบางคนได้แบบตรงเรฟเลย มีความหน้าคล้ายกับเรฟที่ไปขอ เห็นแล้วอึ้งมาก วาสนาเขาหรอหรืออะไร เป็นลูกรักพระแม่หรือยังไง

ขอให้หมอนคุณมีน้ำลายมากกว่าน้ำตา

บางครั้งกูเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นแถมยังเอาแต่ใจอะ รู้ตัว อยากรู้สึกถูกรักจากใครสักคนเสมอ อยากถูกโอบกอดในวันที่รู้สึกดิ่ง อยากได้รับโดยที่ไม่ต้องมานั่งร้องขออะไรจากใคร แต่ถ้ามันไม่ได้ก็แค่กลับมานั่งเลียแผลจัดการตัวเอง เป็นเด็กเอาแต่ใจที่รู้ขอบเขต อารมณ์แปรปรวน กุยังไม่เข้าใจตัวเอง

คนไทยพูดไปเรื่อยของจริง นั่งคุยกับเพื่อน 1 ชั่วโมงคือเปลี่ยนไปร้อยกว่าเรื่อง พูดไปเรื่อยแบบสัพเพเหระ

การไม่มีครอบครัวที่ toxic คือโชคดียิ่งกว่าถูกหวย เพราะถ้าเราทำงานเหนื่อยๆมา แล้วยังต้องมาทะเลาะกับที่บ้านต่ออีก บอกเลยว่าสุขภาพจิตพังสุดๆ

มันน่าเสียใจอยู่นะ ตอนที่รอแล้วเธอไม่มา

ถ้าเขาอยากมีเรา เขาจะพยายามรักษาเราไว้เอง อันนี้จริงนะ