⠀ ⠀𝒹𝓇𝒶𝒸𝑜 𝓁𝓊𝒸𝒾𝓊𝓈 𝓂𝒶𝓁𝒻𝑜𝓎🥀 ⠀⠀ ↱ 𝐼𝑡 𝑖𝑠 𝑒𝑥𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙𝑙𝑦 𝑙𝑜𝑛𝑒𝑙𝑦, 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝐷𝑟𝑎𝑐𝑜 𝑀𝑎𝑙𝑓𝑜𝑦. 𝐼 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑎𝑙𝑤𝑎𝑦𝑠 𝑏𝑒 𝑠𝑢𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜 𝑒𝑠𝑐𝑎𝑝𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑎𝑠𝑡 ⠀ ⠀ the boy who had no choice.

⠀ ⠀ ⠀ “ฮัดชิ้ว!” เขาสาบานได้ว่าตัวเองรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งหลังจากออกไปตามนัดหมายในวันนี้ เพราะอยู่กลางหิมะนานเกินไป, ใครบางคนตัวชื้นจนเป็นหวัดเสียแล้ว “ให้ตายเถอะเมอร์ลิน ฉันเกลียดห้องพยาบาลจริง ๆ” ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀บนโถงทางเดินที่เงียบสงัดในคืนก่อนวันเปิดเรียนต้นสัปดาห์นี้มีเพียงของลมหายใจกับฝีเท้าของเธอเพียงเท่านั้น, ในฐานะพรีเฟ็คแล้วเฮอร์ไมโอนี่แทบไม่พลาดการเดินตรวจตรา ⠀⠀⠀⠀ซึ่งส่วนหนึ่งก็มาจาก หน้าที่ แต่ว่ามันก็มีอีกอย่างหนึ่ง ‘เดินรับลมสักหน่อยก่อนนอนไม่ดีตรงไหน’ ⠀

⠀ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะหลับไปจริง ๆ แบบนั้น, แอนเน็ตที่เพิ่งจะตื่นได้ไม่นานหยัดตัวขึ้นจากเตียงด้วยสภาพผมเฝ้าออกจะยุ่งไปสักนิด ภายในห้องตอนนี้ไม่มีใครอื่นอีก และนั่นก็ทำให้มันเงียบจนได้ยินเสียงของกระเพาะ — ให้ตายสิ ต้องจำใจอดมื้อเย็นจริง ๆสินะ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ เรือนผมสีบลอนด์แผ่กระจายบนหมอนหนุน เด็กหนุ่มพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย เขาเบื่อ— ใกล้จะเฉาตายอยู่แล้ว แต่ก่อนที่จะเริ่มก่นด่าลูกสมุนไม่ได้เรื่องพวกนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ก็ดันเรียกความสนใจไปเสียก่อน “ออกไป ฉันไม่ได้เชิญ” ⠀

⠀ เสียงพูดคุยใกล้เข้ามาทำให้เซดริกกับเพื่อนพรีเฟคอีกสามคนเด้งตัวจากเก้าอี้ไปยืนหน้าทางเข้าห้องโถง เขาขยับจมูกยักษ์สีแดงขณะมองเพื่อนสวมหมวกซานต้าเตรียมต้อนรับเด็กนักเรียนเข้างานเลี้ยงเหมือนกัน ขยิบตาให้เด็กปีหนึ่งที่เดินมาถึงคนแรกพร้อมรอยยิ้ม "สุขสันต์วันคริสมาสต์นะ" ⠀

⠀ 🌻 “ดอกทานตะวันมันเข้าไหมนะ— แต่เอาเป็นว่า สุขสันต์วันวาเลนไทน์สีเหลืองนะครับ” หัวเราะ ⠀

#จะทำความรู้จักกับคนที่มารีทวีต

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ ครั้งเยาว์กว่าที่เห็นแลไร้เดียงสากว่าที่ทราบ คืนหิมะพรู เฮเลน่าจดจำถ้อยกถาอ่อนโยนขณะอยู่ในอ้อมอกแสนอบอุ่นของมารดาได้เป็นอย่างดี ⠀⠀⠀

“…….” ทุกคนเรียนจบจากฮอกวอร์ตกันหมดแล้วสินะ

⠀ ดวงตาทอดมองความมืดที่นอกหน้าต่าง เตาผิงไม่ถูกจุดในฤดูร้อน บานประตูห้องพักทุกบานปิดสนิท ห้องนั่งเล่นเงียบเสียจนได้ยินเสียงนั้น เสียงของความสงบ หนึ่งชั่วโมง หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้สัมผัสมัน ⠀

⠀ ⠀ ⠀ “ไง พวกน่ารำคาญ” ⠀

“ ...... ” 🕊️

น่าแปลกที่เหนื่อยล้าไม่ช่วยให้เขาได้อิงหัวแนบไปกับหมอนได้อย่างใจนึก ไม่ทันได้คิดอะไรร่างกายก็พาเขามาที่หน้าเส้นเวลาอีกครั้ง น่าแปลกยิ่งกว่าคือเขาเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยในวันก่อนหน้าไม่นานนัก “ .... ” “เพ้อเจ้อแล้วเบลส นายควรไปนอน”

⠀ ชายเสื้อคลุมที่พาดไว้กับขอบระเบียงแกว่งไหว ความเงียบดึงเรื่องเมื่อวันปิดภาคเรียนขึ้นมา บ้านวูลส์ บิลลี่ มิสซิสโคล สายฝนถูกพัดมาตามลม เหมือนตัวเขา แม้แต่ฝนก็ตกผิดฤดู ต้อง‘จัดการ’ ดวงตาสีดำคมกริบเมื่อทอดมองสนามกว้างผ่านความมืด เห็นเพียงหยาดน้ำปลายต้นหญ้าสะท้อนแสงจันทร์ ⠀

⠀ ᅠ ⠀ 🎂 38th ᅠ ⠀ ⠀

⠀ โรงเรียน— อ่า มีความทรงจำเต็มไปหมดเลยสินะที่นี่ ⠀

⠀ พุดดิ้งข้าวเหลือจากงานเลี้ยงวันคริสต์มาสถูกตักใส่จาน ซอสแครนเบอร์รี่อาจจะเปรี้ยวหรือหวานเหมือนที่เคย พลุหลากสีกระจายอยู่บนท้องฟ้า เสียงมิสซิสโคลดังมาจากทิศไกล ๆ งานเลี้ยงที่เขาไม่ได้รับเชิญ ช้อนในมือกวาดตักพุดดิ้ง ปลายลิ้นไม่รับรสอะไร วันขึ้นปีใหม่ แค่วันธรรมดาอีกวัน ⠀