تنها از این می‌ترسم که بمونن و به قدری بکشن که هیچ خودی‌ای نمونه تا جلوشون وایسه.

بالا و پایین پریدن برای ایدئولوژیت جلوی خواسته جمعی، یعنی نماینده‌های شناخته‌شده تفکرت با نگاه از بالا به پایین یه جوری دارن میرینن که حد نداره.

Well.

Just because you are always there for them, don't expect to get the same treatment.

عرض کردم که.

با روش‌ زن‌جندگی وصل شدم که فقط بگم: HE DIED LIKE A LITTLE BITCH. Hahaha.

انشالله آقای چاوشی رو به انتهای human centipede ج‌ا‌ وصل می‌کنیم تا هرچقدر دلش خواست بتونه به کون‌خوری نازی‌ها ادامه بده.

10/10 Resident evil 9 and khamenei is dead. God is good.

اینجا تو شمال یه روز به یه خونواده مسافر کمک کردم و وقتی بهم گفتن «هیچوقت شمارو فراموش نمی‌کنیم» با هزار نگرانی و استرس ایستادم تا چک کنم که شماره پلاک ماشینشون ۱۲ نباشه.

هیچ‌ موقع گریه از روی خوشحالی رو درک نمی‌کردم. بعد از تایید مرگ اون مادرجنده و دیدن صورت غرق در اشکم تو آینه به معنی واقعی کلمه باهاش آشنا شدم.

دو ماه بعد از قتل‌عام ۳۶ هزار نفری، وسط فاشیسم و ظلم و ۴۵ روز قطعی اینترنت به چیزی جز ج‌ا پریدن، یعنی یا من از بقای اونا نفع می‌برم یا عقب‌مونده ذهنیم یا باید جایی بستری بشم.

به خاطر در دسترس نبودن نسخه اصلی و ترجمه خوب دیجیتال یه سری کتاب، مجبور به چند دقیقه گوش دادن «کتاب صوتی» نسخه بهتر شدم و این کانسپت حتی از تصورم هم تجربه حوصله‌سربرتر و کیری‌تری دراومد و برگشتم ادامه همون it رو بخونم.

اینی که ایشون بهش می‌گن نظام اخلاقی، اسمش ژست اخلاقی است، اون هم از نوع بی‌خطرش. یک «طلبکاری استراتژیک» از بقیه تا بگی من به اصولی پایبندم که بقیه نیستند. اگر بعد از این‌ همه ژست و خود‌ارضایی اخلاقی، واقعاً دغدغه‌ کودک و انسان برات باقی مونده، از مسبب اصلی بپرس: ۱. چرا هواپیمای

بله فاصله بین «جیگر» خطاب شدن و یکی دو هفته نگاه‌های پر از ترس، فقط کوتاه کردن موی سر بود.

من با کسایی که به اندازه‌ ای که باید، از ج.ا عصبانی نیستن نمی‌تونم دوست بمونم.

صبح تعطیلات عید جوری ساحل خلوت بود که موقع راه رفتن خوابم می‌برد و بعد از ظهر به بعد هم جوری شلوغ بود که سر اضطرابم به دو قدمی پنیک اتک می‌رسیدم و پیاده‌روی رو از کوچه‌ها ادامه می‌دادم.