دوباره توهم‌ها شروع شد. فروپاشی آمریکا هواپیماهای قارقارک اگر می‌خواستیم اسرائیل را نابود می‌کردیم. آنقدر در توهم زندگی کردند که آسمان ایران شد اتوبان اسرائیل. گاندو را ساختند و بعد باورش کردند اما نفوذ را ندیدند تا یک دریچه جان رئیس جمهور کشور را نجات بدهد.

نشان دادند همانی که بودند، هستند. صدیقی امام جمعه این هفته تهران است. رسما به مردم‌ دهن کجی می‌کنند. به نظرم وقتی صدیقی مردم را دعوت به تقوا کرد، حضار با صدای بلند بخندند!

به مناسبت دبیری مجدد احمد جنتی در شورای نگهبان، پیشنهاد می‌کنم، شبکه خبر ایشان را برای یک برنامه ۳۰ دقیقه‌ای، نه ۱۰ دقیقه‌ای دعوت کند تا در مورد شورا و بعد کمی هم در مورد جنگ حرف بزنند. پیشنهاد خوبی نیست؟

خر عیسی گرش به مکه برند چون بیاید هنوز خر باشد این بیت حکایت برخی‌ها بعد از جنگ است.

دولت پزشکیان با لایحه «مقابله با انتشار محتوای خبری خلاف واقع در فضای مجازی» خبرنگاران و فعالان فضای مجازی را به مسلخ برد. وفاق با مخالفان آزادی بیان هم وفاق است‌. دست به دست با رسایی و کوچک‌زاده از مسیر لذت ببر آقای رییس جمهور!

اگر این آقای مصطفی چراغی که خاتمی را برای پست وزارت کشاورزی انتخاب کرده بود رئیس‌جمهور شده بود، بعید می‌دانم وضع ایران بدتر از آن‌چه امروز شاهدش هستیم، می‌شد.

قبلاً از گرانی، فقر و بحران‌های اجتماعی و فرهنگی می‌نوشتم، چون لمسشون کرده بودم. ولی حالا که مهاجرم، جنگ، قطعی برق ،بی‌آبی و البته ناامنی یه درد دیگه‌ست و اینا رو فقط باید زندگی کنی تا بفهمی.

در ایران جا برای رسایی، ثابتی و صدیقی هست، برای شهرام‌ شپره، نه؟! هر جا حال مردم خوب بوده، شهرام هم بوده. هرجا حال و وضع مردم و زندگی‌شان بد بوده، این حضرات هم‌ بودند.‌

پزشکیان: من اگر بروم آمریکا و برای این نامردان خدمت کنم نامردی است. نه آقا؛ نامرد اون‌هایی هستند که کار رو به جایی رسوندن که جوان‌های مملکت ول کنن برن. همون‌ها که گفتن جمع کنید برید. همون‌ها که جای تخصص دنبال ریش بودن و ریاکاری. دنبال نامرد جای دیگه بگرد، بین خودتون.

به اینها یک بیابان بدهید، سال بعد با کمبود خاک مواجه می‌شوند. آب که جای خودش را دارد.

در دورانی که در ایران‌ خبرنگار بودم، با هیچ آدم‌ معروفی رفیق نشدم‌. رفیق نشدم‌ تا در موردشان راحت بنویسم، بدون لکنت. خبرنگاری که رفیق مسئول دارد، دیگر برای مردم نمی‌نویسد و مدام قلم به دست می‌گیرد تا ماست‌مالی کند.

یکی از خوبی‌های پزشکیان این است که رویا فروش نیست. اینکه ساده می‌گوید اگر با دنیا کنار نیاییم، دوباره می‌آیند و می‌زنند. اینکه راحت می‌گوید آب، برق و گاز نداریم. کار دست رویا فروش‌ها بود، می‌گفتند می‌زنیم و پدرشان را هم در می‌آوریم! اگر آب خواستند، به ما بگویند.

بی‌آبی بی‌برقی تورم گرانی ناامنی فقر با این شرایط، لطفا حداقل اینقدر حرف نزنید. شنیدن صدای شما برای مردم مثل زمانی که برق، آب و نان ندارند، عذاب آور است.

رسایی، ثابتی و دوستان به دنبال طرح عدم کفایت سیاسی رییس جمهور هستند. یکی بهشون بگه باباجون، دسته‌ای که دستتونه، اون دسته خراب است که سیمش وصل نیست. اینقدر خودتون جدی نگیرید.

گاندو را باز پخش هم نکنید که مردم خنده‌شان می‌گیرد. آن تلویزیون‌های بزرگ، آن جاسوس داشتن در همه جا، آن ابر مامورها و ... به جایش شب‌های برره یا قهوه تلخ را پخش کنید که شبیه حال روز ایران است.

سال ها گفتیم خدایا ایران ما را از دروغ، خشک‌سالی و جنگ در امان بدار. حالا دچار هر سه شده‌. جنگ دروغ و خشک‌سالی در کنار اینها فقر، بی‌برقی، ناامنی و ... را اضافه کنید.

حاصل مرغ من یک پا دارد جمهوری اسلامی در این سال‌ها دلار ۱۰۰ هزار تومانی بی‌آبی بی‌برقی عدم امنیت و در نهایت جنگ بود. همچنان هم بر این باورند، راهی که می‌رویم درست است. یا راه را نمی‌دانند چیست یا با معنی درست، بیگانه هستند.

در یک کشور معمولی، کنسرت خیابانی یک امر عادی است، خیلی عادی، چون از مردم نمی‌ترسند. در یک کشور غیر معمولی، کنسرت خیابانی ترس دارد، چون از مردم می‌ترسند. #همایون_شجریان

برای سه ماه قیمت دلار و تورم را کنترل کنید، بعد برای دیگران شاخه و شونه بکشید. از NPT بیرون می‌آییم، بمب می‌سازیم، می‌زنیم و ... بعدش؟ توانایی کنترل اقتصاد را هم دارید؟

البته یادمان هست که مردم بعد از سال ۸۸، فقط ۴ سال طعم ثبات و آرامش را چشیدند. زمانی که در حال مذاکره و بعد توافق با آمریکا بودیم. همان برجام معروف! زمانی که مردم به جای توصیه بخر تا گران نشده، به هم می‌گفتند نخر، ارزان می‌شود.