kimsenin canımın acımışlığını onaylamasına ihtiyacım yok ama biraz şefkat bulurum sandım.

sen şahane bi kahramandın.. ama beni nasıl, beni neyden kurtarmıştın hiç bilemedin..

hem ürkek hem özel.. hem çok tanıdık hem çok uzak.. kuş gibi işte.. kuş. o öyle, olduğu gibi güzel..

rüyamda daha önce hiç duymadığım bi şarkıyı mırıldanıyodum kendi kendime.. herkesin bildiği ama kimsenin inanmadığı.. duy istedim aslında.. ama hiç gücüm yok.

beni kemalettin tuğcu yazmış olabilir mi? gerçi bunun için fazla sarkastik fazla neşeliyim..

sevgili; gürültülü ve üzüntülü dünya..

Mizahın dili çatallıdır. Mazlumu güldürür, zalimi korkutur.

senden gitmek; iç sesle 1,5 saat tartışma ve 8109 adım. gelirken, sağır dilsiz, heycandan saymamıştım. aslında ayaklarım yerdemiydi pek hatırlamıyorum..

cennet bahçesi.. verilen ilk sözdür. ve sonra ağaçtan 3 elma düşer..

usanmadan hep ummuşuz ve defalarca unutulmuşuz..

‘kaybedeceğin bir şey yok kendini gösterdiğinde, başarısızlık yok potansiyeline ulaştığında ve yalnızlık yok kendini bulduğunda. Bu gece özgür kalalım hep beraber, sevgiler.’ ormandagezenpenguen.com/index.php/cagr…

yenilmesen hiç büyümezdin

surdurulebilir yoksunluk

senin her gidişinde sürgün oluyorum ben en kötüsü aslında gitmeden sürgün olmak etimi acıtıyor böyle öksüz yaşamak hani gitmesen diyorum..

bırak diyolar, e bırakıyorum zaten.. ya beni uykumdan uyandırıp, uyutmayıp kendini mırıldandırıyo bunlar.. bunları oralara, buralara bırakmadan nası bırakayım ben..

ama gittim.. ve galiba artık çok gittim. e sen de hep burdayım demiştin.. olsun.. herkes gider.. ..

sıradaki şarkı tüm hep çok seven ve hiçbir zaman o sevgiyle n’apıcanı bilemeyenlere geliyor; ‘tanrımm; keşke sevmek yetseydi, keşke sevmek yetseydi..’