ทำไมคนเราต้องยอมทนกับความสัมพันธ์ที่มัน toxic ตลอดเลยวะ รู้ตัวเองนะว่าความสัมพันธ์นี้มันแย่แต่ก็ยังดันทุรังไปต่อแล้วเสือกออกมาไม่ได้สักที หรือจริงๆแล้วเราแค่ชินกับความtoxicจนทำให้คิดว่ามันคือเรื่องปกติในความสัมพันธ์

กูทำอะไรลงไป55555

เชื่อเถอะคุยนาน = ไม่ได้คบ เลิกรออะไรที่มันไม่ชัดเจน

ชอบความสัมพันธ์ที่ชัดเจน และตรงไปตรงมา ถ้าจะคุยกัน ก็ขอให้ตกลงกันให้เข้าใจว่า เรากำลังคุยกันอยู่เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์นี้ รู้สึกว่าอะไรที่เราไม่ต้องมานั่งเดาเอาเองมันดีกว่าเยอะ ต่างคนต่างจะได้รู้ว่าตอนนี้ เราเป็นอะไรในชีวิตของกันและกัน ถ้าผลมันไม่แฟร์ก็แยกทางกันไปเลยตั้งแต่ต้น

กูเสียใจ แม้พยายามจะไม่พิมอะไรไปมากกว่านี้ แต่กูเสียใจมากจริงๆ

กุสิไห้แล้วนั่น

ถ้าเลิกเหี้ยไม่ได้ก็อย่าเอาใครเข้ามาในชีวิตเพราะมันลำบากความรู้สึกคนอื่น

ปกติเจอแต่คสพที่ toxic พอได้มาเจอคนดีๆ คสพที่ดี ทำตัวไม่ถูก กุระแวง

แปะไว้เตือนสติตัวเอง “วันไหนที่ยิ้มได้แล้ว อย่าหาเรื่องกลับไปเสียใจอีก”

กุอยากพูดคำว่า‘ควยไรล่ะ’ออกไปมากที่สุดแต่ทำได้แค่‘โอเคค่ะ’

มันควรจบตั้งแต่วันนั้นแล้วด้วยซ้ำ ดันทุรังอยากจะใจอ่อนเอง สมน้ำหน้ากู

ไม่เป็นไรชิวมาก เพราะมันไม่ใช่ครั้งเเรก

หน้าอาจจะยิ้มให้ แต่ใจด่าพ่อมึงอยู่

มาง้อได้ไหม กลับเลยตอนนี้

พอเลิกรู้สึกได้ ก็มาค้นพบว่าจริงๆ เขาก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่ได้ทำอะไรที่เคยขอให้ได้เลย

เหมือนชีวิตกูมันมีแรงดึงดูดแต่คนเหี้ยเข้ามาในชีวิตอ่ะ555

จงเลือกคนที่เขารักคุณโดยที่คุณไม่ต้องร้องขอ

กล้านอกใจ แต่พอโดนจับได้ทำไมถึงไม่กล้ายอมรับกากสัส

คืนให้แล้วนะอิสระ จะเจ้าชู้จนพ่อมึงตายก็แล้วแต่มึง

ไม่ว่าชีวิตจะเจอเรื่องแย่ๆแค่ไหน จงด่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ขัดใจเรา