29 yaşında hayata veda eden Nilgün
Marmara’dan şöyle bir alıntı.
“Keşke benimde karşımda zorluğa rağmen dimdik duran ve beni sevebilen biri olsaydı. İnsan tek başına dağ olamıyor bazen.”
nerelerde rahat ve güvende hissettiğimi artık daha iyi anlıyorum. beni olduğum halimle görmeyi seven, merak eden ama sorgulamayan, sitem ederken onarmaya gönlü olan, artık yanımda yürümek istemezken bile bunu özenle yapan insanların yanı. ve evim. kabuğum. buralarda güvendeyim.
intiharindan sonra esi “siir yazdigini bilmezdim bir kosede pitir pitir bir seyler yazardi” diyor.bunu ogrendigimden beri hayatimi sevdigim insanlarin kendi kendilerine dusundukleri, hissettikleri seyleri anlamaya adadim. benim varligim tum yalnizliklarini gidersin isterim
Ben buraya ait değilim hissi çok korkunç. Bir ortamda oturuyorsun, herkes bir şeylerden konuşuyor, sohbet ediyor. Aniden içinde bir his oluşuyor “ben buraya ait değilim”.
Sevdiğiniz herhangi bir insanın, anneniz de olabilir babanız da partneriniz de; oturup sizin öfkenizi anlamaya çalışması, bununla ciddi ciddi ilgilenmesi, süreci yönetmeniz için destek olması inanılmaz bir nimet. Bunu gerçekten sağlıklı bir zihne ve iyi yüreğe sahip biri yapar