yanıyorum diri

o zamanlar bende hayat belirtisi vardı.

sinirliyim,neye bilmiyorum. kırgınım, kime bilmiyorum.

aklım yine harp yeri.

gözlerindeki hüznün giderek boşluğa evrilmesi

beni anlamıyorlardı. zararı yok. zaten beni, daha kimler anlamadı

gün bitiyor

Heves yine kursakta

Yara almamak için giydiği zırhı taşımaktandı bütün yorgunluğu.

belli etmedim ben pek, tenhalaştım.

kendimden uzaklaştığım günden beri yakınlık kuramıyorum

Yavaş yavaş kabullendim bir şeyleri. Belki de yorgunluktan. Yoksa hala her şey ağır geliyor. Belki de uğraşmak istemiyorum artık, belki de bazı şeyler bana çok dokunsa da olduğu gibi kalmalı.

çürüyor bedenim, oysa toprağın üstündeyim henüz.

nasıl durursam durayım, ruhum diz çöktü.

kafamda koca dünyanın ayak izleri

gözlerimi kapatıyorum ama zihnim kapanmıyor.

seni ayakta tutan nedir diye sorsalar 'yıkılacak yer bulamamak' derim.umarım birgün konuşamadığım her şeyden sağ çıkarim.