Eyyyyyyyyyy eda.Ya sen kimsin ya ? Sen kimsin ki milletin demokratik hakkını tahakküm altına almaya çalışıyorsun.Bana bak bu millet varya bu millet seni ezer ezer

Ölümle yaşamı ayıran çizgi Siyahla beyazı ayıramaz ki Her yolun sonunda ölüm olsa da Sevenleri kimse ayıramaz ki

Hayatta size sırtını asla dönmeyecek her koşulda yanınızda olacak aynı zamanda sizin de her koşulda yanınızda olacağınız dostlar biriktirin.Bu hayattaki en büyük sermayedir.

Ölüler bizi duyar mı ? Duyuyorsan ses ver Kabulleneceğim artık öldüğünü Bir kaç adımla Bir çok hayat böldüğünü.

Senden bana bir tespih kaldı Bir de yüzlerce anı Zihnimin derinliklerinde Yaşıyorsun işte !

Soruyorum sana Nasıl bir günahın bedeli ? Bir tespihi koklamaya mecbur etmek Nasıl bir vicdan bu ? Bir insanın kokusuna muhtaç bırakmak Ne tür bir işkence bu ? En sevdiğimi alıp Beni yalnız bırakmak

Şimdi her şey herkes yarım Yanına gelene kadar Keşkeler olacak dilimizin ucunda Bizde bıraktığın yüzlerce iyikilerden sonra Bu keşkeler hep dilimizin ucunda Sitem değil özlem Yarım yaşayacak olmanın verdiği sinirden Engel olamadığım gözyaşımdan

“Dayanılabiliyormuş demek ki” Hissine kapılıyor insan Anlık olarak Sonra geçiyor Can dostunun yokluğuna Nasıl dayanır insan ? Ya “can dostun” değildir Ya da sen insan!

Hayal ettiğim , amaçladığım her güzel şeyde senin olamayacak olmanın burukluğu olacak dostum.O günlere geldiğimde aklımda , kalbimde hep sen olacaksın.Sen de orada olacaksın.

Gün geçtikçe daha çok hatırlayacağım seni , aklımın ucunda değil tam ortasında olacaksın.Cevap vermesen de her gün konuşacağım seninle tıpkı eski günlerdeki gibi.Bu sefer senin haricindekiler deli diyecekler bana , bir tek beni yine sen anlayacaksın.

Yaşayamadıkların boğazımda düğüm oluyor her gün seni yaşatamayan her ne varsa kinim artıyor her gün.

Sen varken her şey daha kolaydı Her şeyin çözümü vardı Herkes daha mutlu Herkes tamdı Şimdi her şey yarım Herkes mutsuz Bir gülümseme bile azap veriyor Yokluğunu hazmetmem kahrediyor

Nerden bilebilirler ki her gün seninle konuştuğumu

En iyimizi aldın O günden sonra Ne iyilik kaldı Ne de biz

Samimiyetin olmadığı yerde Ben de yokum.

Madem burası ölülerin not defteri o zaman tarihe not geçmek lazım

İsyan da ediyorum tövbe de Ben de böyleyim işte.

Bir sözümüz bir gün son sözümüz olacak ve muhtemelen biz onun son sözümüz olduğunu bilmeyeceğiz.Ne acı , ne gerçek.Her sözümüz son sözümüzmüş gibi yaşamak gerek ve sanırım bu çok zor.