iç sesim benden daha fazla konusuyo

hâlâ bir şey yok. kendimden bir şey bekleyerek ömrüm geçiyor.

sana anlatamadıklarımı kendime hazmettirmekle meşgulüm

keşke hafızamı kaybetsem

isyan eden kalbimi biraz olsun duy yeter

biri beni bavuluna koyup uzaklara götürsün please

kaybedince anlaşılan değerin bir anlamı kalmıyor

“unutulmayacak hatıra, silinmeyecek insan yok.”

vicdanı suskun olan insanın, düşmandan farkı yoktur..

"sen geçerken sahilden sessizce, gemiler kalkar yüreğimden gizlice..."

bu adam yalnızca sana boyun eğer..

belki yüzünü unuturum ama yüzsüzlüğünü asla.

bugüne açan çiçekler gibi degiliz biz yıkık biz bitik

iki güzel söze kanacak enayi değiliz artık

ben bu şehrin sokaklarına hayallerimi astım

zaten hayal kırıklığına bağışıklık kazanmış insanlarız.

sızlarım sızıma nağmeler...

bazen huzur bulmanın tek yolu uzaklaşmaktır.

mutluyum en azından, herşeye rağmen

nezaketimi zayıflıkla karıştırma.