زخمی‌ها رو از روی تخت بیمارستان بردند تیر خلاص زدن. #از_قتل_عام_بگو

I'm waiting for the day when religion is considered a mental illness.

من برگشتم با کوهی از نگرانی و غصه و درد

خودمو گرفتن ، بابامو گرفتن که هنوزم تو زندانه ، یکماهه تحت فشاریم ولی انقد برا کسایی که نمیشناسم گریه کردم که نا نمونده برام.

آقای قاضی ازم پرسید چرا به سپاهی‌ها فحش دادی؟ گفتم آخه دارن آدم میکشن، داد زد سرم که اینا همش دروغهه چرا باور میکنین؟ این مغز درسته‌ای که افتاده کف زمین هم دروغه آقای قاضی؟ اون جمجمه خالی از مغز هم دروغه؟

یادمه وقتی ۹۸ اعلام شد که ۱۵۰۰ نفر کشته شدن خیلی خیلی عجیب بود و غیرقابل باور بود و چه بازتابی هم داشت الان دیگه به راحتی میگن نه ۳۰۰۰ نفر بیشتر نبودن. چه وقاحتی چه کثافتی!

وقتی خودشون میگن ۳۰۰۰ نفر تو بدون چه فاجعه‌ای رخ داده!! چه انسان‌های بیگناهی کشته شدن که حق زندگی داشتن.. دلم خونه براشون دلم خونه برای مردم این سرزمین..

منو قبل فراخوان‌ها گرفتن، سه تا ماشین پر از لباس شخصی حمله کردن به خونمون طوری که انگار اومده بودن قاتل ببرن، چرا؟ چون توییت زدم و اعتراضمو بیان کردم. بابامو دو روز بعد گرفتن و الان یکماهه که زندانه. این یکماه برام عذاب بود عذاب..

شما مغزشو ریختید کف خیابون ما حتی نمیذاریم مغزی براتون بمونه که بریزه بیرون، منتظر انتقام و فردای آزادی باشید.

مادر مریض من وقتی پیگیر پرونده بابام بود قاضی به مامانم کلی توهین کرده و داد کشیده سرش که شما خانوادگی تروریست‌این. بله آقای قاضی ما که با دست خالی حقمونو میخوایم تروریستیم ولی شما با شاتگان دوشیکا و شلیک‌های مستقیم‌تون تروریست نیستین.

وقتی آمار ۱۲۰۰۰ نفر اعلام شد مات و مبهوت نشستم و زدم زیر گریه .. اما عمق فاجعه رو ما هنوز نمیدونیم و این زجرآورتره..

ببینید! فیلمای بروجرد رو ببینید اون مغز پاشیده شده کف زمین و اون جمجمه خالی رو ببینید تا بفهمید ما با چه حیوون‌هایی سر و کار داریم! ببینید که یادتون نره اینا با ما چیکار کردن و این خشم بیدار بمونه بلکه آتشش نابودشون کنه!

از من تعهد گرفتن و یکماه تحت فشار شدید بودیم ، گوشی و وسایلم بعد یکماه تازه به دستم رسیده و میترسم دوباره بیان سراغم اما اینو میدونم که صدای آزادی خاموش نمیشه و انعکاسش به گوش همه دنیا میرسه و فریاد زده میشه.

وقتی آدم کشتن با آب خوردن براشون فرقی نداره با من از دموکراسی حرف نزن!

امروز بابام از زندان زنگ زد صحبت کردیم ، من و داداش کوچیکم تمام مدت خودمونو کنترل میکردیم گریه نکنیم اما وقتی تلفن قطع شد جفتمون اشک ریختیم .. بابام گفت حالش خوبه اما صداش خیلی گرفته و غمگین بود ..

بابام مخالف خشونت بود ، میگفت چرا سنگ و کوکتل میندازید سمتشون؟ گفتم بابا اینا دارن با اسلحه همه رو میکشن. چند روز بعد خودشو چون داشته از آرومی شهر فیلم میگرفته گرفتن و‌ الان یکماهه تو زندانه. همینقد مسخره.

زندگی ما ایرانی‌ها به معنای واقعی به قبل و بعد ۱۸ دی تقسیم شد. حجم این ترومای جمعی انقدر شدیده که به این زودی‌ها درمان نمیشه.

با هر فیلمی که از کانال وحید میبینم یه دور از اول دچار فروپاشی میشم.

اصلا باورم نمیشه که دقیقا یکماه گذشت از اون تاریخ! هم یه جوریه که انگار ۱۰۰ سال گذشته و هم انقد تازست همه چی که انگار دیروز بود. چه زندگی عجیبی میگذرونیم ما.