İstiklal Marşı, bir partinin ya da görüşün değil; bu topraklarda bedel ödeyerek kurulan ortak vatanın sesidir. O marşı okumamak, bir siyasi tavırdan çok, milyonların acısını, mücadelesini ve ortak hafızasını yok saymaktır. Farklı düşünceler demokrasinin zenginliğidir ama ortak

Türklüğü tek bir dine indirgemek, tarihi zenginlikten ideolojik daralmaya düşmektir. Ulusal kimlik; dil, kültür, tarih ve ortak hafızayla kurulur, inanç ise bireyin vicdan alanıdır. Bu ayrımı ortadan kaldırmak ne dini yüceltir ne de milleti güçlendirir, aksine her ikisini de araç

Çocuğu korumak, onun “evet” ya da “hayır” demesine bırakılmayacak kadar ciddi bir sorumluluktur. Çocukların görevi sınır koymak değil, yetişkinlerin görevi o sınırları mutlak şekilde korumaktır.

“Hayatta kalanlar en güçlü ya da en zeki olanlar değil, değişime en iyi uyum sağlayanlardır.” Charles Darwin

Yargı ile siyasetin bu kadar iç içe geçtiği bir tabloda sorun sadece isimler değil, adaletin tarafsızlığına duyulan güvenin erimesidir. Hukukun, güç sahiplerine göre şekillendiği algısı büyüdükçe, adalet sarayları büyüse de adalet duygusu küçülür. Çünkü gerçek adalet, makamla

Akın Gürlek üzerinden yargının tarafsızlığı tartışılırken, Mustafa Çiftçi için yönetim liyakati yerine “hafızlık” üzerinden propaganda yapmak, devleti yönetmeyi dini unvan pazarlamasına çevirmektir. İnsanların moralini bozan şey kimsenin inancı değil; devlet makamlarının bilgi,

Akın Gürlek üzerinden yaşanan süreç, aslında sadece avukat camiasını değil, savunma hakkına ihtiyaç duyabilecek herkesin geleceğini ilgilendiriyor. Savunmanın zayıfladığı yerde adalet güçlenmez; tam tersine yargı tek sesli hale gelir. Avukatların baskı altında hissedildiği bir

1934 yılında çıkarılan yasa ile Türkiye’de kadınlara seçme ve seçilme hakkı tanındı. Bu hak, Fransa’da 1944’te, İtalya’da 1946’da verildi. Yani Türk kadını birçok Avrupa ülkesinden önce siyasal hak kazandı. Siyasette parti değiştirmek kişisel tercihtir ama tarih nettir: Kadına

Bazı kapılardan içeri girebilmenin görünmeyen şartı, UTANMA duygusunu vestiyere bırakmaktır. Çünkü koltuğa oturmak kolaydır… Zor olan, o koltuğa hangi yüzle oturduğunu millete anlatabilmektir.

Yemin töreni neredeyse spor müsabakasına döndüyse, belli ki siyaset artık protokol değil, adrenalin seviyor. “Kuyumcu hassasiyeti” deniyor ya… Anlaşılan teraziler çoktan kurulmuş, sadece tartılacak isimler bekleniyor. Ama unutulan bir şey var: Siyasette en hassas teraziyi

Mimoza çiçeği hassastır; dokunulduğunda yapraklarını kapatır, bulunduğu ortama hızla uyum sağlar. Siyasette de bazen böyle isimler görülüyor… Seçmenin verdiği emanetle bir yerde açıp, rüzgâr yön değiştirince başka bahçede yeşermeye çalışanlar. Ama unutulan bir şey var: Mimoza

Siyasette herkes yaşanan olayları kendi cephesinden anlatır, haklılığını savunur. Ama halkın gözünden bakınca tablo çok daha sade ve nettir: Millet, Meclis’te kavga değil çözüm görmek ister. Çünkü o salon, siyasi hesaplaşmaların değil, ülkenin sorunlarının çözüldüğü yer

İnsan başkasına söylediği yalanla değil, kendine inandırdığı yalanla kaybeder; çünkü en tehlikeli aldatma, alkışlarla örtülen öz eleştiri eksikliğidir.

Yargı gerçekten bağımsız mı, yoksa BAĞIMLISIDIR algısı mı güçleniyor?

14 Şubat, kimi için bir gül, kimi için bir hatıradır. Ama bazı aşklar vardır ki bir güne sığmaz, bir ömre bile zor sığar. Bizim aşkımız; bir bez parçası değil, uğruna can verilmiş bir bayrağın dalgalanışında saklıdır. Bizim aşkımız; bir insana değil, bir milletin yeniden ayağa

14 Şubat, kimi için bir gül, kimi için bir hatıradır. Ama bazı aşklar vardır ki bir güne sığmaz, bir ömre bile zor sığar. Bizim aşkımız; bir bez parçası değil, uğruna can verilmiş bir bayrağın dalgalanışında saklıdır. Bizim aşkımız; bir insana değil, bir milletin yeniden ayağa

Eğitim, bir neslin zihnini özgürleştirmek içindir; tek bir düşünceye erken yaşta teslim almak için değil. 4–6 yaşındaki bir çocuğun ihtiyacı dogma değil, merak; itaat değil, sorgulamadır. Çünkü sorgulamayan nesil, geleceği inşa edemez, sadece kendisine çizilen sınırların içinde

Adaletin olmadığı yerde ilerleme olmaz, eşitliğin olmadığı yerde millet güçlenmez. Medeni Kanun, Türkiye’nin sadece sınırlarını değil, zihniyetini de modernleştiren en büyük devrimlerden biri olmuştur. Çünkü güçlü devlet, kişilere bağlı değil; adalete ve hukuka bağlı olduğunda

In a country, the existence of opposition is not a problem; it is the safeguard of democracy. Because true strength lies not in silencing opposing voices, but in building a system that can stand despite them. Where opposition weakens, what remains is not stability, but silence

Türk Medeni Kanunu sadece bir yasa değildir… Kadını kul olmaktan çıkarıp birey yapan, yurttaşı tebaa olmaktan kurtaran bir devrimdir. 100 yıl önce bu topraklarda kader, doğumla yazılıyordu. Bugün ise hukukla çiziliyor. Laiklik, bir inanç meselesi değil… Adaletin kimsenin